กอดหลินชีเยี่ย แล้วร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด“หัวหน้าหน่วย……หัวหน้าหน่วยหายไปพร้อมกับคนอื่นๆ เสี่ยวหนาน……พาเหลิ่งเซวียนไปไหนก็ไม่รู้” ร่างของหลินชีเยี่ยสั่นสะท้าน ดวงตาฉายแววไม่อยากเชื่อหัวหน้าหน่วยก็……วิ้ง!บนร่างของหลินชีเยี่ย [เวทมนตร์จิตใจ] สีขาวสามสายที่เมอร์ลินทิ้งไว้ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง กดข่มความปั่นป่วนทางอารมณ์ของเขาไว้หลินชีเยี่ย สูดหายใจลึก ค่อยๆ ปล่อยผละออกจากหงอิง พยายามพูดอย่างอ่อนโยนที่สุด“ไม่ต้องกังวลนะพี่หงอิง……พวกเขาต้องกลับมาแน่”เสียงร้องไห้ของหงอิงค่อยๆ เบาลง เธอมองตาหลินชีเยี่ยแล้วถามเสียงเบา “จริงเหรอ? เขาจะกลับมาได้จริงๆเหรอ?”“อืม” หลินชีเยี่ย พยักหน้า “ในเมื่อทุกอย่างนี้เป็น ‘ปาฏิหาริย์’ ที่ผมสร้างขึ้น สักวันหนึ่ง ผมก็ต้องสร้าง‘ปาฏิหาริย์’ ให้พวกเขากลับมาได้”หลินชีเยี่ยปลอบหงอิงเช่นนี้ แต่จริงๆ แล้วโอกาสที่จะทำสำเร็จมีน้อยแค่ไหน เขารู้ดีที่สุด เว้นแต่จะหาวิญญาณของคนเหล่านั้นกลับมาได้ ไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่สามารถสร้างชางหนานที่เหมือนเดิมทุกอย่างขึ้นมาได้อีกแต่……เขาไม่อยากให้หงอิงสิ้นหวังหงอิงจ้องตาหลินชีเยี่ยครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าหนักแน่นหลินชีเยี่ยเดินผ่านหงอิงมาหยุดตรงหน้าอู๋เซียงหนาน แล้วค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งยองๆ“ชีเยี่ย” อู๋เซียงหนานที่นั่งอยู่ตรงนั้นราวกับสิ้นเรี่ยวแรง ฝืนยิ้มอ่อนแรงให้หลินชีเยี่ย “หัวหน้าหน่วยบอกว่า…ขอบคุณนายที่มอบปาฏิหาริย์ให้กับเมืองนี้และให้กับ
