ึกค่อยๆ เปิดออกบนผิวน้ำทะเลเบื้องหลัง“ยังไง? ไม่ลองต่อแล้วเหรอ?” โจวผิงพูดช้าๆโพไซดอนหรี่ตาลง เขาจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้า แล้วเอ่ยว่า“มนุษย์ธรรมดา อย่าได้หยิ่งผยองนัก แม้เทพเจ้าของพวกเจ้าจะกลับมา ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเราโอลิมปัสจะกลัวพวกเจ้า……การต่อสู้ระหว่างเรายังไม่จบสิ้น”เมื่อสิ้นเสียง เขาก็ถอยหลังและค่อยๆ หายไปในทะเลกว้างโจวผิงมองอย่างเงียบงัน จนกระทั่งแน่ใจว่าอีกฝ่ายหายไปอย่างสมบูรณ์แล้ว เขาจึงค่อยๆ ย่อตัวลงกอดเข่าตัวเองหดตัวเป็นก้อนกลม ก้มมองหาดทรายใต้เท้า แล้วถอนหายใจยาว“ในที่สุด ก็ได้กลับบ้านไปพักผ่อนเสียที……”…ต้าเซี่ย ดินแดนทางเหนือท่ามกลางความมืดที่ปกคลุมยอดเขาหลายลูก ชายร่างเลือนรางคนหนึ่งสีหน้าเปลี่ยนไป“อย่างไร เมื่อเทพเจ้าต้าเซี่ยของฉันกลับมา นายก็ไม่กล้าก้าวต่อไปแล้วเหรอ?” ท่ามกลางแสงพุทธรัศมีอันเจิดจ้าเยี่ยฟ่านหรี่ตามองฮาเดส พลางเอ่ยอย่างช้าๆฮาเดสขมวดคิ้วเล็กน้อย “ดูเหมือนเจ้าจะไม่แปลกใจเลย?”เยี่ยฟ่านยักไหล่ “จะว่าไปแล้ว ฉันก็เป็นผู้บัญชาการสูงสุดของหน่วยพิทักษ์ราตรี ความลับที่ฉันรู้ก็ไม่น้อย เช่น……เทพเจ้าของต้าเซี่ยไม่เคยหายไปไหน พวกเขาเพียงแต่อยู่เคียงข้างพวกเราอย่างเงียบๆ มาโดยตลอด”ฮาเดสจ้องตาเขม็ง หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา“อย่าได้ภาคภูมิใจนักเลย ดินแดนเทพปกรณัมที่ยังคงอยู่ในโลกนี้มีไม่น้อย การกลับมาของเหล่าเทพเจ้าต้าเซี่ยของพวกเจ้า จะต้องทำ
