ลายสมดุลที่มีอยู่แต่เดิมอย่างแน่นอน……พวกเจ้าจะกลายเป็นเป้าหมายของทุกคน”“เรื่องนั้น ไม่ต้องให้นายเป็นห่วงหรอก” เยี่ยฟ่านตอบอย่างเฉยเมยฮาเดสแค่นเสียงเย็นชา ร่างของเขาค่อยๆ หายไปในความมืด ดินแดนแห่งยมโลกที่ปกคลุมยอดเขาหลายลูกก็ถอยร่นไปอย่างรวดเร็วในที่สุด ก็หายไปจากโลกมนุษย์เยี่ยฟ่านถอนหายใจ หันไปมองทางทิศของเมืองชางหนาน สีหน้าที่ผ่อนคลายค่อยๆ เปลี่ยนเป็นซับซ้อนขึ้น“หยางเจี่ยน……”…เมืองชางหนานถนนและอาคารส่วนใหญ่หายไปแล้ว สิ่งที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในความว่างเปล่ามีเพียงตึกระฟ้าไม่กี่แห่ง และถนนใหม่ไม่กี่สายมีเพียงอาคารที่สร้างขึ้นใหม่ในช่วงสิบปีนี้เท่านั้นที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างสมบูรณ์ทั้งเมืองชางหนานราวกับแตกออกเป็นเศษเสี้ยวจากเมืองใหญ่ เหลือประชากรเพียงไม่ถึงหนึ่งในสิบที่ยังคงอยู่อย่างงุนงงและสับสนขณะนี้ ที่ชายแดนของเมืองชางหนานหยางเจี่ยนถือศีรษะของพระอินทร์ เดินโซเซบนพื้นดิน ดวงตาที่หว่างคิ้วหม่นหมองไร้แสง เกราะสีเงินบนร่างกายก็เริ่มจางหายไปเห่าฟ้าเดินตามข้างๆ ส่งเสียงครางเป็นระยะ ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล“เสี่ยวเฮย ไม่เป็นไร” หยางเจี่ยนยื่นมือลูบหัวเห่าฟ้า ยิ้มพลางกล่าวว่า “พลังการกลับชาติมาเกิดที่สะสมมาร้อยปีหมดลงแล้ว ข้าสูญเสียพลังศักดิ์สิทธิ์อย่างสมบูรณ์……ชาตินี้ ข้าน่าจะถึงจุดจบแล้ว”เห่าฟ้าถูไถมือเขาแล้วคุกเข่าลงข้างๆ“โชคดีที่การต่อสู้ครั้งนี้ได้สร้างชื่อเสียงให้เหล่าเทพเจ้าแห่งต้า
