เซี่ยของเราดังก้องไปทั่ว ต่อไปพวกเทพเจ้าต่างแดนจะต้องคิดให้ดีก่อนบุกรุกต้าเซี่ยของเรา เวลานานขนาดนี้ น่าจะเพียงพอสำหรับคนอื่นๆ ในการฟื้นฟูพลัง และปกป้องประตูเมืองแทนข้าได้แล้ว”หยางเจี่ยนทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างอ่อนแรง มองไปยังเมืองที่อยู่ไกลออกไป มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “ข้า หยางเจี่ยน ไม่มีอะไรให้เสียดายในชาตินี้แล้ว”เขาพิงร่างกับเห่าฟ้า ค่อยๆ หลับตาลง ลมหายใจอ่อนลงเรื่อยๆในตอนนั้นเอง ร่างของนักพรตก็เดินเข้ามาแต่ไกลนักพรตผู้นั้นรวบผมด้วยปิ่นยาว ใบหน้างดงามดุจจันทรา สวมเสื้อคลุมผ้าหยาบไร้ฝุ่นผง สวมรองเท้าฟางที่เท้าก้าวเดินไม่เร็วนัก แต่ร่างกายพริ้วไหวราวกับหงส์ ชั่วพริบตาก็มาอยู่ตรงหน้าหยางเจี่ยนหยางเจี่ยนดูเหมือนจะรู้สึกถึงบางสิ่ง ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง“เทียนจุน ท่านมาได้อย่างไร?!”นักพรตมองหยางเจี่ยน ก่อนจะถอนหายใจอย่างจนใจ “เจ้าหนุ่มคนนี้ ยังคงทำอะไรหุนหันพลันแล่นอยู่เช่นเคยเหตุใดต้องเอาอนาคตของตนเองไปเสี่ยงเพื่อฆ่าเทพต่างแดนธรรมดาๆ คนหนึ่งด้วยเล่า?”หยางเจี่ยนอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่นักพรตกลับยิ้มพูดต่อว่า“แต่สิ่งที่เจ้าทำนั้น ช่างถูกอกถูกใจผู้คนเหลือเกิน วิเศษ ช่างวิเศษจริงๆ!”เขาก้มตัวลง โคจรพลังวิญญาณเข้าสู่ร่างของหยางเจี่ยน แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน “วางใจเถอะ วันนี้ข้าอยู่ที่นี่ เจ้าจะไม่เป็นอะไร……คราวนี้กลับไป ให้เหล่าจวินส่งเจ้าเข้าเตาหลอม สร้างสถานะเทพขึ้นมา
