บทที่ 127 หอศาสตราชั้นสาม กระบี่ธรรมของเมิ่งฝาน
“กระบี่ธรรม? ในเมื่อเจ้ามีกระบี่ชีวิตคู่กายไปแล้ว ยังจะละโมบยากได้กระบี่ธรรมไปทำไมอีก!”
ท่านผู้เฒ่าหลินตวัดสายตามองเมิ่งฝานอย่างดุดัน
เมิ่งฝานชะงักไปเล็กน้อย การที่ท่านผู้เฒ่ารู้เรื่องที่เขาฝึกกระบี่ชีวิตไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะความเคลื่อนไหวของกระบี่หงชี่เมื่อคืนก่อนนั้นอึกทึกครึกโครมไม่น้อย แต่ที่เขายังไม่กระจ่างคือ ท่านผู้เฒ่ากำลังขุ่นเคืองเรื่องใดกันแน่?
เมิ่งฝานไม่ใช่คนโง่เขลา เพียงชั่วอึดใจเขาก็พลันสว่างวาบในความคิด
ที่แท้ท่านอาจารย์ก็คิดเห็นเช่นเดียวกับหงชี่ ต่างมองว่ากระบี่หงชี่นั้นต่ำต้อยเกินกว่าจะคู่ควรเป็นกระบี่ชีวิตของข้าสินะ
เมิ่งฝานเผยรอยยิ้มขมขื่น ก่อนจะรีบอธิบายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ท่านอาจารย์ที่เคารพ การที่ศิษย์เลือกหลอมรวมกระบี่หงชี่เป็นกระบี่ชีวิตนั้น มิใช่ความโง่เขลาชั่ววูบ หากแต่ศิษย์มีครรลองและเหตุผลส่วนตัว”
“ขอท่านอาจารย์โปรดวางใจ กระบี่ชีวิตของศิษย์เล่มนี้ ในภายภาคหน้ามันจะต้องไม่ทำให้ท่านต้องเสื่อมเสียเกียรติอย่างแน่นอน!”
ท่านผู้เฒ่าหลินมิได้พิโรธจริงจังนัก เมื่อได้ฟังคำยืนยันหนักแน่นเช่นนั้น โทสะในอกก็พลันมอดลงไปกว่าครึ่ง