หากเป็นเจ้าหนุ่มตระกูลลั่วมาพูดจาสามหาวเช่นนี้ เขาคงไม่ปรายหางตามองแม้แต่นิด แต่เมื่อคำกล่าวนี้หลุดออกมาจากปากของเมิ่งฝาน น้ำหนักในใจย่อมแตกต่างออกไป
จะทำอย่างไรได้เล่า ก็ในสายตาของเขา เมิ่งฝานนั้นช่างโดดเด่นและยอดเยี่ยมเกินไปจริง ๆ
ที่ผ่านมา เจ้าศิษย์คนนี้ไม่เคยทำให้เขาต้องผิดหวังแม้แต่ครั้งเดียว
ท่านผู้เฒ่าหลินโคลงศีรษะพลางทอดถอนใจ “เรื่องของเจ้า เจ้าตัดสินใจเองเถิด จะมาพรรณนาให้ข้าฟังมากมายทำไมกัน?”
เมิ่งฝานรีบแย้มยิ้มประจบ “ศิษย์ซาบซึ้งดีว่าท่านอาจารย์ห่วงใยศิษย์เพียงใด ศิษย์จึงมิอาจปล่อยให้ท่านต้องขุ่นข้องหมองใจเพราะเรื่องของศิษย์ได้!”
“เจ้าเด็กคนนี้… ฝีปากของเจ้านี่มันช่างคมกริบยิ่งกว่ากระบี่ในมือเสียอีก”
ท่านผู้เฒ่าหลินส่ายหน้าอย่างอ่อนใจในความกะล่อน
“ล้วนเป็นเพราะท่านอาจารย์พร่ำสอนศิษย์มาดีทั้งสิ้นขอรับ” เมิ่งฝานรีบทำหน้าซื่อตาใสสวมบทศิษย์ผู้นอบน้อมทันที
“เหลวไหล!”
ข้าไปสอนเจ้าเรื่องกลับดำเป็นขาว คารมหวานหูพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!
ครู่ต่อมา เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มผ่อนคลาย เมิ่งฝานจึงลองหยั่งเชิงขึ้นอีกครั้ง “ท่านอาจารย์ แล้วเรื่องกระบี่ธรรมเล่มนั้น…”
