ท่านผู้เฒ่าหลินถึงกับกลอกตาขาวใส่ทันที หนังหน้าของเจ้าเด็กนี่ช่างหนายิ่งกว่ากำแพงเมืองเสียจริง!
ทว่าลึก ๆ แล้ว กระบี่ธรรมสำหรับเมิ่งฝานนั้น เขาได้คัดสรรและจัดเตรียมไว้ให้เนิ่นนานแล้ว
“ไอ้เจ้าเด็กนี่… ช่างเถอะ ตามข้ามา!” ท่านผู้เฒ่าหลินเค่นยิ้มขมขื่นพลางลุกขึ้นเดินนำเมิ่งฝานมุ่งตรงไปยังชั้นสามของหอศาสตรา
พื้นที่ในชั้นสองนั้น ส่วนใหญ่ยังคงเป็นที่พำนักของเหล่ากระบี่วิญญาณ มีกระบี่อาญาสิทธิ์ปรากฏให้เห็นเพียงน้อยนิด
ขุมพลังที่แท้จริงของศาสตราแห่งธรรมเหล่านั้น ล้วนถูกเก็บรักษาไว้ ณ ชั้นสามของหอศาสตราแทบทั้งสิ้น
เพียงไม่นาน เมิ่งฝานก็เดินตามท่านผู้เฒ่าหลินขึ้นมาถึงชั้นสามของหอศาสตรา ทันทีที่ก้าวพ้นบันได สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับศาสตราน้อยใหญ่นานาชนิดที่วางเรียงรายอย่างโอ่อ่าตระการตา ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนแผ่กลิ่นอายของ “กระบี่ธรรม” ออกมาอย่างเข้มข้น
“โดยปกติแล้ว ด้วยตบะของเจ้าที่เพิ่งจะก้าวเข้าสู่ระดับเทียนหยวนประกอบกับพลังจิตสำนึกที่เพิ่งก่อกำเนิด ย่อมมิอาจสยบกระบี่ธรรมได้ด้วยตนเอง”
ท่านผู้เฒ่าหลินเริ่มร่ายยาวด้วยน้ำเสียงข่มขวัญอันเป็นเอกลักษณ์
