วย”“วางใจได้เลยครับ คุณแม่” หยางจิ้นพูดอย่างจริงจัง “พี่ชายจะไม่เป็นอะไร”ป้าพยักหน้า ทั่วทั้งร่างกลายเป็นจุดแสงสีทอง ค่อยๆ จางหายไป ก่อนจะมีเสียงพูดดังก้องอยู่ในอากาศ“รอพวกลูกกลับบ้าน……”จุดแสงสีทองพุ่งออกนอกหน้าต่าง ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า รวมตัวกันเป็นสายธารสีทองหยางจิ้นเดินไปที่หน้าต่าง เปิดถุงผ้าในมือออก เสียงทุ้มต่ำดังก้องไปทั่วทุกมุมเมือง“วิญญาณทั้งหลาย จงกลับมา!!”สายธารสีทองราวกับพบทางระบายน้ำ พุ่งเข้าสู่ถุงเก็บวิญญาณอย่างรวดเร็ว ในชั่วพริบตาก็ถูกดูดเข้าไปจนหมดสิ้นหยางจิ้นค่อยๆ มัดปากถุงในมือ หันกลับไปมองบ้านที่ว่างเปล่า นิ่งเงียบไปสักพัก ก่อนจะก้าวเดินออกไปเมื่อเปิดประตูก็พบเด็กชายอายุราวเจ็ดขวบสวมเสื้อกันหนาวสีแดงสดยืนอยู่ ดูเหมือนกำลังรอเขา“นาจา” หยางจิ้นมองเขาพลางเอ่ยอย่างสงบ “เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”เด็กชายยักไหล่ “เจ้าไปทำอะไร ข้าก็จะไปทำด้วย”หยางจิ้นหรี่ตามอง “พลังของเจ้าฟื้นคืนมาได้แค่ไหนกัน? จะไปตายเปล่าหรือ?”“เจ้าไปคนเดียวก็เหมือนไปตายเปล่าเหมือนกัน” เด็กชายพูดช้าๆ “ในบรรดาพวกเราเหล่าทวยเทพ มีเพียงเจ้าที่ฟื้นคืนพลังได้อย่างสมบูรณ์ แต่ถึงอย่างนั้น เจ้าก็อาจจะไม่สามารถฆ่าเทพต่างแดนที่ยังคงมีพลังสมบูรณ์ได้”“ข้ายังมีพลังจากการกลับชาติมาเกิดร้อยปี” หยางจิ้นพูดเสียงเรียบเฉยนาจาขมวดคิ้วเล็กน้อย “จะใช้พลังเทพจนหมดเลยหรือ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าผลที่ตามมาคืออะไร?”“นั่นไม่สำคัญ……ข้ารู้แค่ว่
