บมา”เวินฉีโม่เงียบไปนาน แล้วพยักหน้า “ฉันก็เชื่อว่าเสี่ยวหนานจะไม่ทรยศพวกเรา”หงอิงกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ๆ จุดแสงสีทองจำนวนมากก็ลอยขึ้นมาจากเมือง ทุกสิ่งรอบตัวกำลังหายไป……“เกิดอะไรขึ้น?” อู๋เซียงหนานเห็นภาพนั้นแล้วก็ชะงักอยู่กับที่ไกลออกไป ผู้คนกลายเป็นจุดแสงสีทองทีละคน แล้วสลายไปในอากาศ พ่อแม่ที่กำลังจะกลายเป็นแสง ลูบหัวลูกๆ พลางยิ้มบอกให้พวกเขาเข้มแข็ง……เพราะพวกเขาคือคนรุ่นแห่งปาฏิหาริย์“นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมทุกคนยกเว้นเด็กๆ ถึงเริ่มหายไปหมด?” เวินฉีโม่ขมวดคิ้ว เขาก้มมองร่างกายตัวเองแต่ไม่มีร่องรอยว่าจะกลายเป็นแสงหงอิงกับอู๋เซียงหนานสบตากัน พวกเขาก็ไม่ได้กลายเป็นแสงเช่นกัน“เพราะพวกนายมาเมืองชางหนานได้ไม่นาน” เสียงของเฉินมู่เหยี่ยดังมาจากด้านข้าง เขานั่งอยู่ที่ขอบดาดฟ้ามองดูเมืองที่ค่อยๆ หายไป แล้วพูดอย่างสงบ “มีเพียงคนที่อยู่ในเขตเมืองชางหนานเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม เวลา 14:36:19น.เมื่อสิบปีก่อนเท่านั้น……ที่จะหายไป”สมาชิกที่เหลือมองหน้ากัน ต่างก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ“ฉันจำได้ว่าหงอิงมาเมืองชางหนานเมื่อสี่ปีก่อน” เวินฉีโม่พูด “ส่วนฉันมาเมื่อสามปีก่อน รองหัวหน้าน่าจะ……”“ฉันมาเมื่อห้าปีก่อน” อู๋เซียงหนานพูดอันชิงอวี๋ที่อยู่ข้างๆ มองร่างกายตัวเองอย่างสงสัย ก็ไม่มีแสงลอยออกมาเช่นกัน เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า“เดือนตุลาคมเมื่อสิบปีก่อน……ผมน่าจะกำลังเรียนอยู่ชั้นประถมที่เมือง
