้าไปหาทีละก้าว พลางจ้องมองหญิงสาว“เพราะเธอกลัว”“เธอกลัวว่าถ้าผูกพันกับพวกเรามากเกินไป เมื่อถึงวันที่ต้องจากลา……เธอจะใจอ่อน”“เพราะ……เธอชอบที่นี่แล้ว ใช่ไหม?”“หุบปาก!” ซือเสี่ยวหนานตะโกนลั่น จ้องอีกฝ่ายด้วยความโกรธ แรงกดดันอันทรงพลังถาโถมลงมาทันที!เหลิ่งเซวียนครางเบาๆ ทั้งร่างถูกแรงกดดันนี้กระแทกลงกับพื้น ใบหน้าซีดเผือด มุมปากมีเลือดไหลซึมออกมาซือเสี่ยวหนานกำม้วนหนังแกะในมือแน่น เดินผ่านเหลิ่งเซวียนที่นอนคว่ำอยู่บนพื้น เธอเม้มริมฝีปาก รีบเดินออกไปนอกสำนักงาน เหลิ่งเซวียนพยุงร่างขึ้นอย่างยากลำบาก เขาจ้องมองซือเสี่ยวหนานที่ค่อยๆ เดินจากไป มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย“เห็นไหม? แม้จะถึงขั้นนี้แล้ว เธอก็ยังไม่ฆ่าฉัน”ซือเสี่ยวหนานหยุดอยู่หน้าประตู“บางทีในหน่วย 136 อาจมีแค่ฉันที่เข้าใจเธอจริงๆ……เพราะไม่มีรายละเอียดใดที่รอดพ้นสายตาของฉันไปได้”เหลิ่งเซวียนใช้มือพยุงตัวลุกขึ้นยืน น้ำเสียงค่อยๆ อ่อนลง“ไม่ว่าในอดีตเธอจะเป็นใคร แต่ในช่วงสองปีที่ชางหนาน……เธอก็คือซือเสี่ยวหนาน”“ซือเสี่ยวหนานของหน่วย 136”“เสี่ยวหนานของเรา……เป็นเด็กดีมาตลอดนะ”ซือเสี่ยวหนานเบิกตากว้างเธอหันกลับมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาแดงก่ำจ้องมองเหลิ่งเซวียนอย่างดุดัน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง“เหลิ่งเซวียน นายคิดจริงๆ เหรอว่า……ฉันไม่กล้าฆ่านาย?!”แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมร่างของเหลิ่งเซวียน ทำให้เขาไม่สามารถขยับตัวได้แม้แต่น้อย ฝ่ามือ
