ม ก่อนจะโบกมือเบาๆ พลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวพลันกดลงมา พื้นดินทั้งหมดทรุดลงไปสิบเมตร!“ตอนนี้ ใครกันแน่ที่เป็นคนถ่วงเวลา?”…เปรี้ยง!สายฟ้าสีม่วงพาดผ่านท้องฟ้า พระอินทร์ผู้มีสายฟ้าพันรอบกาย ตามติดรถม้าลึกลับคันนั้นไปอย่างรวดเร็ว!“ยังจะหนีอีกหรือ?”พระอินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย สายฟ้ารอบตัวปะทุขึ้นอย่างรุนแรง กลายเป็นดาบศักดิ์สิทธิ์แห่งสายฟ้า ฟาดฟันลงมาจากท้องฟ้าตรงไปยังรถม้าคันนั้น!ตึง!ในรถม้าที่กำลังแล่นอย่างรวดเร็ว หลินชีเยี่ยค่อยๆ ยกถ้วยชาในมือขึ้น พอจะยกขึ้นจรดริมฝีปาก รถม้าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง น้ำชาในถ้วยจึงหกลงบนพื้นหลินชีเยี่ยเงยหน้ามองไปทางอาจารย์เฉิน อีกฝ่ายมองถ้วยชาในมือที่ว่างไปครึ่งหนึ่งเช่นกัน สีหน้าดูอึดอัดเล็กน้อย“ท่านอาจารย์ พวกเราไม่ได้อยู่ในจิตทิวทัศน์ของคุณหรอกเหรอครับ?” หลินชีเยี่ยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “หรือว่าเส้นทางชีวิตของคุณ……จะขรุขระถึงเพียงนี้?”อาจารย์เฉินกระแอมเบาๆ แล้ววางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างเงียบงัน“แค่อุบัติเหตุเล็กน้อย ไม่มีปัญหาอะไรมาก”“ท่านอาจารย์” หลินชีเยี่ยมองตาของอีกฝ่ายอย่างจริงจัง “เกิดอะไรขึ้นข้างนอกกันแน่? ทำไมคุณถึงไม่ให้ผมออกไป?”“เธอคิดมากไป ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น”ทันทีที่อาจารย์เฉินพูดจบ สายฟ้าสีม่วงก็ฟาดลงมาจากฟ้า ฉีกจิตทิวทัศน์ออกไปมุมหนึ่ง ลานบ้านจีนที่เต็มไปด้วยเสียงนกร้องและดอกไม้บานแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เผยให้เห็นพื้นดินที่แตกสลายภ
