ฉินมองหลินชีเยี่ยนิ่งๆ “เธออ่อนแอเกินไป แม้จะเข้าร่วมสนามรบ ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้”“อาจจะเป็นอย่างนั้น” หลินชีเยี่ยไม่แสดงความคิดเห็น “แต่ผมอยากลองดู”จิตทิวทัศน์ที่แตกสลาย ประกอบกันขึ้นใหม่อีกครั้ง เสียงนกร้องและกลิ่นหอมของดอกไม้ปรากฏขึ้นอีกครา ในลานบ้านที่เต็มไปด้วยบรรยากาศของฤดูใบไม้ผลินี้ กลับมีความรู้สึกหนักอึ้งราวกับฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ“ผู้บัญชาการเยี่ยสั่งให้ฉันคุ้มครองเธอ ไม่ให้เธอเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้ครั้งนี้……”หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ อาจารย์เฉินก็มองออกไปยังกอดอกไม้นอกหน้าต่าง แล้วค่อยๆ กล่าวขึ้นว่า “แต่ฉันไม่ชอบถูกกฎเกณฑ์เคร่งครัดพวกนั้นผูกมัดมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ถ้าเธออยากจะลุยน้ำขุ่นนี้จริงๆ ฉันก็จะไม่ขัดขวางเธอ……แต่ว่า เธอต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเอง ความจริงของเรื่องนี้โหดร้ายยิ่งกว่าที่เธอจินตนาการไว้มากนัก”เขาหันมามองหน้าหลินชีเยี่ยด้วยสายตาที่ลึกล้ำ “หลินชีเยี่ย ฉันขอถามเธอสักหน่อย เธอพร้อมที่จะเข้าร่วมการต่อสู้ครั้งนี้จริงๆ เหรอ?”หลินชีเยี่ยมองตาอาจารย์เฉินครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างมั่นใจ“ครับ”“ดี ถ้าเช่นนั้น ฉันจะส่งเธอออกไปจากเขตอันตรายนี้ เมื่อออกไปแล้วไม่ว่าจะเห็นอะไร ไม่ต้องสนใจฉัน ไปทำในสิ่งที่เธออยากทำก็พอ”อาจารย์เฉินเว้นวรรค แล้วเอ่ยอย่างจริงจัง “แต่เธอต้องจำคำเตือนของฉันไว้……ไม่ว่าเธอจะเจออะไร อย่าได้ออกนอกเขตเมืองชางหนานเด็ดขาด”หลินชีเยี่ยร
