ียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “นั่นแค่พิสูจน์ได้ว่าผมทำร้ายมังกรใต้พิภพ แต่ไม่ได้หมายความว่าพลังของเทพเจ้าจะเกี่ยวข้องกับผม”อาจารย์เฉินมองหลินชีเยี่ยอย่างมีนัยสำคัญ ส่ายหน้าแล้วพูดช้าๆ ว่า“หลินชีเยี่ย เธอไม่ใช่คนธรรมดา พวกเรารู้เรื่องนี้มานานแล้ว……แม้กระทั่งก่อนที่ตัวเธอเองจะรู้ตัวเสียอีก”หลินชีเยี่ยได้ยินประโยคนี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจเกิดความสงสัย“เธอไม่อยากยอมรับ แสดงว่าเธอระมัดระวังมาก นั่นเป็นเรื่องดี จริงๆ แล้ว ไม่ว่าเธอจะยอมรับหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน เพราะฉันไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย” อาจารย์เฉินจิบชาช้าๆ แล้วกล่าวต่อว่า “ที่ฉันมาหาเธอ ก็ไม่ใช่เพื่อมาสอบสวนหรือกล่าวโทษ”หลินชีเยี่ยอดไม่ได้ที่จะถามว่า “แล้วคุณมาหาผมเพื่ออะไรกันแน่?”“ก็แค่อยากมาดูเธอสักหน่อย แล้วก็ดื่มชากับเธอไปด้วย” อาจารย์เฉินพูดพร้อมรอยยิ้มที่มุมปากหลินชีเยี่ย “……”“อะไรกัน? เธอรังเกียจฉันเหรอ?” ดวงตาของอาจารย์เฉินหรี่ลงเล็กน้อย“เปล่าครับ……การได้ดื่มชากับผู้อาวุโส นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับผม” หลินชีเยี่ยส่ายหน้าช้าๆ มองถ้วยชาตรงหน้าอย่างจนใจ แล้วยกขึ้นจิบ ก่อนจะฝืนพูดว่า “ชานี้……อร่อยจริงๆ ครับ”หลินชีเยี่ยเติบโตมาด้วยการดื่มน้ำเปล่าตั้งแต่เด็ก ครอบครัวยากจนมาก จะซื้อใบชาได้อย่างไร ประสบการณ์การดื่มชาที่มีน้อยนิดของเขา ล้วนเป็นตอนที่เดินผ่านร้านชาแล้วถูกพนักงานเชิญเข้าไปชิมฟรีสักไม่กี่ถ้วยเล็กๆเขาจะรู้อะไรเ
