มันกำลังจะพ้นระยะห้าสิบเมตร ดาบก็แทงเข้าสู่ร่างกาย!ดาบทั้งสองเล่มปักลึกลงไปในร่างของแมงมุม ร่วงหล่นนอกขอบเขตผนึกเทวะแห่งราตรี แล้วตกกระแทกพื้นอย่างแรง!หลินชีเยี่ยค่อยๆ ลุกขึ้นยืนบนหลังคา ก้มมองลงไปด้านล่าง แมงมุมสีเทาขาวนอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนพื้น เลือดย้อมพื้นโดยรอบให้เป็นสีแดงฉาน……ในเวลาเดียวกัน กระแสอบอุ่นสายหนึ่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา นั่นคือจิตวิญญาณของเด็กชายแมงมุมที่เขาสังหารด้วยมือตัวเองหลินชีเยี่ยสูดหายใจลึก ทั้งตัวทรุดนั่งกับพื้นราวกับหมดแรง เขากุมศีรษะพลางพึมพำเบาๆ“แปลกจัง เมื่อกี้ฉันได้ยินแมงมุมพูดภาษาคนด้วย……ผลข้างเคียงจากการใช้พลังจิตเกินขีดจำกัดรุนแรงขนาดนี้เลยหรือ?”เสิ่นชิงจู่และคนอื่นๆ วิ่งไล่ตามมาถึงชั้นล่างของตึกที่สาม เมื่อเห็นซากแมงมุมนอนอยู่บนพื้นพร้อมดาบตรงสองเล่มปักอยู่ พวกเขาพลันเบิกตากว้าง ต่างเงยหน้ามองขึ้นไปบนดาดฟ้าเด็กหนุ่มนั่งอยู่ที่ขอบดาดฟ้า ยักไหล่พลางพูดว่า “พวกนายมาช้าไปแล้ว”……เสิ่นชิงจู่ทำหน้าไม่ถูกพวกเขาอุตส่าห์เตรียมการมาอย่างดี ไล่ตามมันไปทั่วค่ายฝึกเกือบครึ่งวัน สุดท้ายกลับถูกหลินชีเยี่ยฉกไปเสียอย่างนั้น……แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็หลีกเลี่ยงการสูญเสียจากการต่อสู้โดยตรงได้“นายออกมาแล้ว แสดงว่าปัญหาในตึกสามแก้ไขเสร็จแล้วสินะ?” เสิ่นชิงจู่ถาม“แก้ได้แล้วหนึ่งอย่าง”“หนึ่งอย่าง? หรือว่ายังมีอีกหนึ่ง?”“ใช่”“นายไม่ไปช่วยเหรอ?”หลินชีเยี่ยส่ายหั
