เมิ่งฝานรู้สึกถึงแรงกระตุ้นบางอย่างที่พลุ่งพล่านขึ้นมา มันคือความกระหายที่จะ ‘ชักกระบี่’ เล่มนี้ออกมาดูให้เต็มตา เขาจินตนาการได้ถึงพลังมารอันเข้มข้นที่สถิตอยู่ข้างใน หากเขาสามารถสยบและดูดซับมันได้ ผลประโยชน์ที่ได้รับย่อมมหาศาล รวมถึง ‘เจตจำนงต้นกำเนิดกระบี่’ ที่เขาจะได้รับก็นับว่าประเมินค่ามิได้!
ทว่า… แรงกระตุ้นนั้นถูกเมิ่งฝานสะกดข่มไว้ด้วยสติอันเด็ดขาด
เขารู้แจ้งแก่ใจว่าขีดจำกัดของร่างกายในยามนี้ หากฝืนชักกระบี่มารเล่มนี้ออกมา ย่อมเกิดการสะท้อนกลับของจิตศัสตราอย่างรุนแรงจนร่างแทบแตกสลาย แม้จะมีท่านผู้เฒ่าหลินคอยคุมเชิงอยู่ข้าง ๆ และพร้อมจะยื่นมือเข้าช่วยหากเกิดเหตุสุดวิสัย แต่เมิ่งฝานก็มิคิดจะเอาชีวิตตนเองไปแขวนอยู่บนเส้นด้าย
สำหรับเขาแล้ว เสี่ยงเช่นนี้ มิต้องสงสัยเลยว่า ‘ไม่คุ้มค่า’ แม้แต่น้อย!
ท่านผู้เฒ่าหลินลอบสังเกตท่าทีของศิษย์รัก ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาจาง ๆ “ข้านึกว่าเจ้าหนุ่มอย่างเจ้าจะระงับใจมิอยู่จนพลั้งมือชักมันออกมาเสียแล้ว ทำได้ดีมาก รู้จักยับยั้งชั่งใจ มิทำเรื่องโง่เขลาเบาปัญญา!”
