บทที่ 115 ศัสตราสามัญ กระบี่วิญญาณ กระบี่อาคม
หลังจากที่เมิ่งฝานและศิษย์พี่หลัวช่วยกันจัดเก็บกระบี่ทั้งหมดเข้าฝักจนเรียบร้อย เจ้าหญิงอวี้ฉีก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยความประหม่าและเก้อเขิน
จะก้าวเท้าเดินจากไปก็มิกล้า จะยืนอยู่ต่อก็วางตัวมิถูก
ท่านผู้เฒ่าหลินปรายตามองไปยังเจ้าหญิงอวี้ฉี ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบราบ
“เจ้าเป็นบุตรสาวของหยางเทียนซวี่ใช่หรือไม่?”
เจ้าหญิงอวี้ฉีรีบก้มศีรษะคารวะด้วยความนอบน้อม “ผู้น้อยหยางอวี้ฉี ขอคารวะท่านผู้อาวุโส ท่านรู้จักพระบิดาของข้าด้วยหรือเจ้าคะ?”
ท่านผู้เฒ่าหลินทอดถอนใจเฮือกใหญ่ แววตาที่เคยเฉยชาพลันปรากฏร่องรอยแห่งอดีตอันแสนไกลที่พรั่งพรูขึ้นมา
แม้ก่อนหน้านี้ท่านจะเอ่ยถึงบิดาของนางด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง แต่เห็นได้ชัดว่าความสัมพันธ์ระหว่างท่านกับราชาแห่งต้าหลงนั้นลึกซึ้งเกินกว่าคนทั่วไปจะจินตนาการได้
“เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เยาว์วัย มีหรือที่ข้าจะไม่รู้จัก?” ท่านผู้เฒ่าหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอันซับซ้อน
เมิ่งฝานที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้าง ๆ ลอบมองอาจารย์ครู่หนึ่ง พลางนึกในใจว่าเหตุการณ์เป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้ไม่มีผิด
