มิน่าเล่า ยามที่เขาถูกนางฟันดาบใส่ อาจารย์กลับทำนิ่งเฉยมิยอมปรากฏกาย แต่พอเขาจะบั่นคอเจ้าหญิงผู้นี้เข้าจริง ๆ อาจารย์กลับถลาออกมาขวางในทันควัน!
สุดท้าย ข้าก็เป็นเพียงเด็กที่เก็บมาเลี้ยง มิใช่บุตรในอุทรจริง ๆ สินะ เมิ่งฝานค่อนแคะในใจอย่างขำ ๆ
ทางด้านเจ้าหญิงอวี้ฉี เมื่อได้ยินคำตอบนั้นนางก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
“เหตุใดพระบิดาจึงมิเคยบอกข้าเลยว่าท่านมีสหายเก่าอยู่ที่สำนักกระบี่ซู่ซัน?”
นางประหลาดใจอย่างแท้จริง ปกติก่อนที่จะออกเดินทางมายังซู่ซัน หากพระบิดามีมิตรสหายอยู่ที่นี่ อย่างน้อยก็ควรจะกำชับนางให้มาเยี่ยมเยียนหรือฝากตัวรับใช้บ้างสิ!
เดี๋ยวก่อน หรือว่า…
มิน่าเล่า พระบิดาถึงได้เจาะจงให้ข้ามาขอกระบี่ที่หอศาสตราแห่งนี้ บางทีท่านอาจจะรู้อยู่แล้วว่าผู้อาวุโสท่านนี้เป็นผู้พิทักษ์หอศาสตราจึงส่งนางมาที่นี่ แต่ปัญหาที่ค้างคาใจก็คือเหตุใดท่านถึงมิบอกนางตรง ๆ
“ที่พ่อของเจ้ามิบอก อาจเป็นเพราะท่านมิได้ถือว่าข้าเป็นมิตรอีกต่อไปแล้วก็เป็นได้!” ท่านผู้เฒ่าหลินส่ายหัวช้า ๆ สีหน้าค่อย ๆ กลับมาสงบนิ่งดังเดิม
