แท้จริงแล้ว หากเมิ่งฝานขยับจะชักกระบี่จริง ๆ ท่านผู้เฒ่าหลินก็เตรียมจะเข้าขัดขวางในทันควันอยู่แล้ว สาเหตุที่ท่านโยนกระบี่อาถรรพ์เล่มนี้ให้เพียงเพราะต้องการทดสอบสภาวะจิตใจของเมิ่งฝานเท่านั้น และผลลัพธ์ที่ได้ก็น่าพึงพอใจยิ่ง!
เมิ่งฝานลูบคลำฝักกระบี่หิมะสมุทรพลางส่งยิ้มตอบ “ศิษย์ผู้นี้รักตัวกลัวตายมาแต่ไหนแต่ไร ย่อมมิหาเรื่องใส่ตัวจนนำไปสู่ความตายเด็ดขาดครับ”
ท่านผู้เฒ่าหลินส่ายหัวเบา ๆ แกล้งทำสีหน้าไม่พอใจ “หึ! ตอนที่เจ้าเข้าหอศาสตรามาใหม่ ๆ ข้ามิเห็นว่าเจ้าจะทำเรื่องบ้าบิ่นน้อยกว่าใครที่ไหนเลย”
“อาจารย์ขอรับ เรื่องเดียวกันนั่นแหละ หากทำแล้วตายเขาถึงเรียกว่า ‘บ้าบิ่น’ แต่ในเมื่อศิษย์ยังยืนหยัดอยู่ตรงนี้ได้ นั่นมิใช่ความบ้าบิ่นหรอกขอรับ เขาเรียกว่า ‘ความมั่นใจ’ ต่างหาก!”
เมื่อกล่าวประจบตนเองจบ เมิ่งฝานก็อดมิได้ที่จะยืดอกด้วยความภาคภูมิใจเล็กน้อย
“เจ้านี่มัน… ช่างเป็นอัจฉริยะที่พิสดารผิดมนุษย์จริง ๆ” ท่านผู้เฒ่าหลินยิ้มขมขื่นพลางส่ายหน้า เพราะท่านหาข้อโต้แย้งในตรรกะอันย้อนแย้งของเมิ่งฝานมิได้เลยจริง ๆ
