พั่งพั่งตีลังกากลับหลังอย่างรวดเร็ว เนื้อในมือร่วงลงพื้นไป๋หลี่พั่งพั่ง: (?﹏?)โชคดีที่โต๊ะอาหารของทหารใหม่ไม่มีเก้าอี้ ทุกคนยืนกินกัน ไม่อย่างนั้นถ้าพลิกแบบนี้ โต๊ะทั้งหมดคงจะพังไปแล้วนี่……หรือว่าโรงอาหารออกแบบมาเช่นนี้ก็เพื่อรับมือกับสถานการณ์นี้เลยหรือเปล่า?!“ยากมากเหรอ? ฉันว่าก็ไม่เท่าไหร่นะ?” เฉาเยวียนคีบเนื้ออย่างสบายๆ แล้วเอาเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย บางครั้งก็ส่งเสียงเคี้ยวออกมา “อืม วันนี้เนื้ออร่อยจริงๆ”ไป๋หลี่พั่งพั่งยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความน้อยใจ เขามองหลินชีเยี่ย ดวงตาราวกับมีน้ำตาคลอ……“ป้อนผมหน่อย……” เขาพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยหลินชีเยี่ยถอนหายใจอย่างจนปัญญา ก้มลงคีบเนื้อที่ตกบนพื้น แล้วยัดเข้าปากของไป๋หลี่พั่งพั่งเด็กหนุ่มกลายเป็นเหมือนแม่ผู้เมตตาและพ่อผู้เข้มงวดของคุณชายไป๋หลี่ คอยป้อนข้าวป้อนน้ำให้อย่างเอาใจใส่พอไป๋หลี่พั่งพั่งกินจนพอใจแล้ว ก็ทำท่าตีลังกากลับหลังสองสามรอบเพื่อสร้างความบันเทิงให้หลินชีเยี่ยหลินชีเยี่ย: (???_??)หากไม่มีการเปรียบเทียบ ก็จะไม่มีความเจ็บปวด ความจริงพิสูจน์แล้วว่า ไม่ใช่แค่โต๊ะของหลินชีเยี่ยเท่านั้นที่เป็นแบบนี้……เสิ่นชิงจู่ยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหาร ยกมือขึ้นกุมหน้าผาก มองดูลูกสมุนทั้งสามที่กำลังตีลังกาไม่หยุดหย่อนอย่างจนปัญญา แล้วถอนหายใจเบาๆ……“พี่เสิ่น หิวจัง~”“พี่เสิ่น พี่เสิ่น……ผมอยากกินข้าวแล้ว!”“เอ่อ……ขอโทษนะ พี่เสิ่น……รบกวนพี่ป้อนพวกเราหน่อยไ
