ปก็จะเป็นภาระให้กับหัวหน้าและคนอื่นๆ ดังนั้น……”หลินชีเยี่ยเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “งั้นผมไปก่อนนะ”สิ้นเสียง ความมืดมิดก็แผ่ขยายออกจากตัวเขา ร่างกายเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไปยังสนามรบการต่อสู้กับนางพญาอสรพิษเมื่อครู่ ทำให้เขาอ่อนล้าไม่น้อย แม้แต่การเปิดใช้ผนึกเทวะแห่งราตรีก็ยังยากลำบากหลังจากพักผ่อนชั่วครู่ เขาก็ได้ฟื้นฟูพลังจิตบางส่วนแล้ว และในที่สุดก็สามารถกลับเข้าสู่สนามรบได้หันฉ่าวอวิ๋นหลบกระสุนหลายนัดติดต่อกัน และใช้ทวนปัดป้องหอกของหงอิง ในขณะนั้นเอง เฉินมู่เหยี่ยก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเขาอย่างลึกลับราวกับภูตผี แสงดาบวาบขึ้น!เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ขณะที่กำลังจะขยับตัว แต่ทันใดนั้นภาพของผู้คนที่ล่วงลับไปแล้วก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง……ในสายตาของคนภายนอก เส้นสีดำหลายเส้นยืดออกมาจากหัวใจของเขา ราวกับรังไหมที่กำลังจะพันธนาการหันฉ่าวอวิ๋นไว้นี่คือ [พันธนาการปีศาจในใจ]!หันฉ่าวอวิ๋นตระหนักได้ว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี จึงใช้พลังจิตบังคับให้ตัวเองหลุดพ้นจากพลังของเวินฉีโม่อีกครั้งเวินฉีโม่ที่อยู่ไกลออกไปรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือน จนกระอักเลือดออกมา ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษการใช้พลังขั้นฉือต่อกรกับผู้แข็งแกร่งขั้นมหาสมุทรนั้น ส่งผลกระทบอย่างมากต่อพลังจิตของเขาแต่ในช่วงเวลาสั้นๆ ที่พยายามต่อสู้นั้น ดาบของเฉินมู่เหยี่ยก็ฟันลงบนแผ่นหลังของหันฉ่าวอวิ๋นอย่างจัง ทิ้งรอยแผลอั
