เถอะ มื้อเย็นวันสิ้นปีที่บ้านหลังนี้นายคงกินไม่ได้แล้ว แต่บ้านอีกหลัง… ยินดีต้อนรับนายเสมอ”หลินชีเยี่ยมองไปทางบ้านอย่างลึกซึ้ง ป้ากำลังยกอาหารร้อนๆ ที่เพิ่งทำเสร็จวางบนโต๊ะไม้ตัวเล็ก หยางจิ้นนั่งอยู่ข้างๆ มุมปากมีรอยยิ้มครู่ต่อมา เขาก็ยิ้มอย่างจนใจ ลุกขึ้นยืนเดินไปทางบันไดทันใดนั้นเอง หมาตัวเล็กสีดำก็วิ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว แล้วเอาหัวมาถูข้อเท้าเขา“เจ้าดำน้อย?” หลินชีเยี่ยก้มตัวลงด้วยความประหลาดใจ พลางลูบหัวมันเบาๆเจ้าดำน้อยเลียมือของหลินชีเยี่ย แล้วเรอออกมา“กินอะไรเข้าไปเนี่ย? เรอออกมาซะดังเชียว…” หลินชีเยี่ยเอ่ยพร้อมกับหัวเราะเขาอุ้มเจ้าดำน้อยลงมาชั้นล่าง พลางพูดเบาๆ ว่า “ฉันต้องไปแล้ว แกก็รีบกลับบ้านไปเถอะ คืนนี้มีของอร่อยกินแน่……”เขาขยี้พุงเจ้าดำน้อย ก่อนจะหยิบกล่องสีดำสองใบขึ้นมา เงยหน้ามองประตูที่ปิดสนิทเป็นครั้งสุดท้าย แล้วหันหลังเดินจากไปภายใต้ท้องฟ้าอันมืดมัวเด็กหนุ่มก้าวเดินบนหิมะสีขาว ทิ้งรอยเท้าเป็นเส้นตรง ทอดยาวออกไปจนสุดสายตา…………ติ๊งด่อง-!“ยินดีต้อนรับ!”ทันทีที่หลินชีเยี่ยเปิดประตูสำนักงาน กลิ่นหอมของอาหารก็โชยมาเตะจมูก เสียงน้ำมันเดือดปุดและวัตถุดิบที่สัมผัสกันดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ผสานกับเสียงกระทบกันเป็นจังหวะของตะหลิวที่กำลังผัดอาหารอยู่ในกระทะคงไม่มีเสียงใดในโลกที่จะทำให้จิตใจสงบได้เท่านี้หงอิงนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ดวงตาทั้งสองข้างจ้องเขม็งไปยังเป็ดตุ๋นบนโต๊ะ ลอบ
