กลืนน้ำลายลงคอหลายอึก มือซนทั้งสองข้างแอบยื่นไปที่ขาเป็ดอย่างช้าๆ……เพี๊ยะ!ตะเกียบของอู๋เซียงหนานตีหลังมือของเธออย่างรวดเร็ว “รอกินพร้อมกัน”“ฉัน……ฉันขอกินคำเดียว แค่คำเดียว!” หงอิงยื่นนิ้วออกมาหนึ่งนิ้วอย่างระมัดระวัง“ไม่ได้”หญิงสาวก้มหน้าลงอย่างผิดหวัง วางตะเกียบในมือลงบนโต๊ะ เธอดูราวกับปลาเค็มที่ถูกพรากความฝัน*[1] นอนแผ่หลาอยู่บนโต๊ะทันใดนั้น หางตาก็เหลือบไปเห็นหลินชีเยี่ยที่เดินเข้ามาในห้อง ดวงตาเปล่งประกายขึ้นมาอีกครั้ง“ชีเยี่ย นายไม่เป็นไรใช่ไหม?”“ผมไม่เป็นไร” หลินชีเยี่ยส่ายหัว “จับคนที่ยิงธนูได้หรือยัง?”หงอิงเม้มปากส่ายหน้า สีหน้าคร่ำเครียด “ยังไม่ได้ เจ้านั่นวิ่งเร็วเกินไป กลางวันแสกๆ ในเมืองแบบนี้ ฉันไม่กล้าใช้ผนึกต้องห้ามไล่ตาม สุดท้ายก็เลยปล่อยให้มันหนีไป…”หลินชีเยี่ยพยักหน้าครุ่นคิด “ไม่เป็นไรหรอก เขาไม่น่ามาร้าย แค่เรื่องตัวตน…”หลินชีเยี่ยให้ความสำคัญกับตัวตนของชายลึกลับคนนั้นมาโดยตลอด มีไม่กี่คนที่รู้ที่อยู่ของเขา และรู้ด้วยว่ามีกลุ่มแมงป่องคลั่งซุ่มโจมตีอยู่ที่นั่น ในเมื่อไม่ใช่หน่วยพิทักษ์ราตรี แล้วใครกันที่มีอำนาจมากถึงเพียงนี้?“หัวหน้ายังทำอาหารอยู่เหรอ?” เวินฉีโม่เดินขึ้นมาจากชั้นใต้ดิน มือลูบท้องที่เริ่มร้องเพราะความหิว“เกือบสองชั่วโมงแล้วนะเนี่ย นี่ยังมีเสี่ยวหนานช่วยอีก ไม่รู้ว่าเขาจะทำกี่อย่าง ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว~” หงอิงพูดด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ไม่กี่นาทีต่
