ณเป็นนักปราชญ์ที่กำลังตามหาโลกแห่งความจริง แล้วคุณเจอมันหรือยัง?”ดวงตาของเมอร์ลินกลับมาเปล่งประกายอีกครั้ง!“เจอแล้ว!” เขาพูดอย่างมั่นใจ “ไม่รู้ว่านานเพียงใดแล้ว ข้าเคยใช้เวทมนตร์ติดต่อกับมิติลี้ลับแห่งหนึ่ง ถึงแม้จะไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหนกันแน่ แต่ข้ารู้สึกได้ว่า นั่นคือโลกแห่งความเป็นจริง!”“โลกใบนั้นเป็นยังไงครับ?”“ดูเหมือนว่าจะอยู่ใต้ผืนน้ำ มีบ้านเล็กๆ หลากหลายรูปแบบ ทั้งรูปทรงสับปะรด รูปทรงหัวมนุษย์ มีร้านขายอาหารแปลกๆ แล้วยังมีก่อนสีเหลืองประหลาดอีกด้วย……”เมอร์ลินหวนนึกถึงสิ่งที่ตนเคยเห็นและได้ยิน ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้……หลินชีเยี่ยขมวดคิ้ว พบว่าเรื่องนี้ไม่ง่าย จึงพาหลี่อี้เฟยถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างเงียบเชียบ“โลกแห่งความเป็นจริง……ข้าเห็นโลกแห่งความเป็นจริงแล้ว!!” เมอร์ลินตื่นเต้นจนโบกมือไม้ไปมา ความสงบและสติปัญญาในแววตาหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความบ้าคลั่งแปลกประหลาดร่างกายบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ไม่นานก็กลายเป็นปลาดาวสีชมพูเขาเอื้อมมือออกไปคว้าไม้เท้าข้างเก้าอี้ มันกลับกลายเป็นสวิงจับปลา เขารีบรุดเข้าหาหลินชีเยี่ยอย่างรวดเร็วและเต้นรำไปมา“สพันจ์บ็อบ!!”“ไปจับแมงกะพรุนกันเถอะ!”แพทริคเมอร์ลินเดินวนรอบหลินชีเยี่ยสองสามรอบ จากนั้นก็ถือสวิงจับปลาวิ่งออกจากอาคารผู้ป่วยอย่างฉับไวเขาวิ่งไปทั่วบริเวณลานบ้าน ขณะวิ่งก็กระโดดขึ้นลง สวิงจับปลาในมือโบกไปม
