า ราวกับกำลังจับอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นทันใดนั้น เขาก็เห็นนิกซ์ที่นั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้โยก……“แพลงก์ตอน! แพลงก์ตอน! เจ้าก็อยู่ที่นี่หรือ?” เมอร์ลินในร่างแพทริคเข้าไปใกล้ นิกซ์ แล้วถามอย่างร่าเริงเทพีชะงักไป เหม่อมองวัตถุสีชมพูที่ไม่รู้จักนี้ จมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด……ครู่หนึ่งผ่านไป เธอยื่นมือที่สั่นเทาออกมา โอบกอดแพทริคเมอร์ลินเข้าสู่อ้อมอก พลางเอ่ยทั้งน้ำตาคลอ“เจ้า……เจ้าก็เป็นหลานชายของข้าหรือ?!”“แพลงก์ตอน!!”“หลานรัก!”“แพลงก์ตอน!!”“หลานรัก ท่านย่าอยู่นี่!”……สองคนที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจากชั้นสอง……หลินชีเยี่ย: (?????)?หลี่อี้เฟย: (?????)“ฉันว่า ฉันพอจะรู้แล้วว่าเขาป่วยเป็นอะไร……” หลินชีเยี่ยพินิจเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเงียบงัน ก่อนจะเอ่ยขึ้น“จะอธิบายยังไงดีล่ะ…” หลี่อี้เฟยเกาหัว “แบบนี้ ดูน่าประทับใจอย่างบอกไม่ถูกเลย…”หลินชีเยี่ยดันแว่นสายตาขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงราวกับแพทย์“ในช่วงเวลาอันยาวนานของการสำรวจ โลกแห่งความจริงได้กลายเป็นปีศาจร้ายในใจของเมอร์ลิน เขาใช้การทำนายและเวทมนตร์นับครั้งไม่ถ้วนเพื่อตามหาโลกแห่งความจริง สุดท้ายก็ไม่รู้ว่าไปสร้างวงเวทย์อะไรแปลกๆ เข้าจนเปิดประตูเชื่อมต่อกับสิ่งที่เรียกว่าโลกแห่งความจริง และส่งจิตสำนึกของตัวเองเข้าไป……”“ฉันไม่รู้ว่าโลกใบนั้นเป็นโลกแห่งความจริงหรือเปล่า แต่สิ่งที่แน่นอนที่สุดคือ มันส่งผลกระทบต่อจิตสำนึกของเขาอย่างประหลาด จนสุดท้ายก็ทำให
