่าจะมีเงื่อนไขเยอะแยะไปหมด แต่พวกเราก็รับได้”“ในซองจดหมายด้านซ้ายเป็นบัตรธนาคาร ข้างในมีเงินห้าแสนหยวน รหัสเขียนไว้ข้างในแล้ว สามารถไปถอนเงินที่ธนาคารไหนก็ได้”“ในกล่องด้านขวา คือวัตถุต้องห้ามที่พวกเรามอบเป็นรางวัลให้นาย”ครูฝึกหงนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมกับถอนหายใจ“นายนี่มันสุดยอดจริงๆ คนที่สามารถรีดไถขนแกะจากผู้บัญชาการหยวนได้นั้นมีไม่มากนักหรอก”หลินชีเยี่ยชะงัก “นี่เป็นสิ่งที่ครูฝึกหยวนมอบให้เองเหรอครับ?”“ใช่แล้ว” ครูฝึกหงพิงพนักเก้าอี้แล้วพูดอย่างช้าๆ ว่า “การให้หน่วยเร้นลับมาต่อสู้กับพวกนาย เป็นความคิดของผู้บัญชาการเอง ใครจะไปคิดว่าจะแพ้แบบนี้… ผู้บัญชาการต้องรับผิดชอบเอง จึงหาเงื่อนไขเหล่านี้มาให้นาย พวกเราอยากช่วยออกเงินให้บ้าง แต่เขาก็ไม่ยอม”หลินชีเยี่ยก้มมองซองจดหมายและกล่องที่อยู่ตรงหน้า เงียบไปครู่หนึ่งแล้วผลักซองจดหมายกลับไป“ไม่เอาอันนี้ครับ”ครูฝึกหงชะงัก “นี่เป็นสิ่งที่พวกนายตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่หรือ ทำไมตอนนี้ถึงไม่เอาล่ะ?”“ไม่เอาแล้วครับ”“นายไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ คนผู้นั้นเป็นผู้บังคับบัญชาของเรา และยังเป็นรองหัวหน้าหน่วยประจำเมืองหลวงอีกทั้งยังดำรงตำแหน่งในระดับสูงของหน่วยพิทักษ์ราตรี นายคิดว่าเขาจะขาดเงินห้าแสนหยวนนี้หรือ?”“ไม่ใช่เรื่องขาดหรือไม่ขาดครับ” หลินชีเยี่ยเอ่ย “ผมไม่รับเงินจากทหาร”ครูฝึกหงมองหลินชีเยี่ยอย่างประหลาดใจ ครู่หนึ่งจึงเอ่ยปาก “นายคิดให้ดีนะ ถ้าครั้งนี้
