ไม่รับ ครั้งหน้าอยากได้ก็จะไม่มีให้แล้วนะ”“ไม่เอาครับ”“ดี มีหัวคิดดี” ครูฝึกหงพยักหน้าพลางเก็บซองกลับไป จากนั้นก็เอื้อมมือจะหยิบกล่องบนโต๊ะ…แปะ!หลินชีเยี่ยยื่นมือไปกดกล่องไว้“นี่เป็นของผม” หลินชีเยี่ยสบตาครูฝึกหงพลางเอ่ยอย่างจริงจัง“…ไม่ใช่ว่านายจะไม่เอาแล้วเหรอ…” ครูฝึกหงแยกเขี้ยว“ผมไม่เอาเงิน แต่ของสิ่งนี้มีประโยชน์กับผมมากนะ”“ฮ่าฮ่า ล้อเล่นน่า” หงฮ่าวปล่อยมือแล้วหัวเราะ “นายไม่รู้หรอก ตอนที่ผู้บัญชาการหยิบสิ่งนี้ออกมา สีหน้านั้นปวดใจแค่ไหน”“ข้างในคืออะไรครับ?”“เปิดดูก็รู้แล้ว”หลินชีเยี่ยเปิดกล่องในมือ ภายในมีผลึกสีฟ้ารูปเพชรเม็ดเล็กๆ เท่าเล็บ แต่พื้นผิวกลับเปล่งประกายจางๆ เห็นก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ของธรรมดา“นี่มัน…”“[ดวงใจสีคราม] เป็นวัตถุต้องห้ามที่เก็บได้จากทะเลตะวันออกเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ในรัศมีหนึ่งเมตรจะมีผนึกต้องห้ามลำดับที่ 278 [พิทักษ์ฟ้าคราม] ปรากฏขึ้นมาตลอดเวลา สามารถต้านทานการโจมตีทางจิตวิญญาณได้เกือบทั้งหมด”“แน่นอนว่า การโจมตีทางจิตวิญญาณที่มันต้านได้นั้นมีขีดจำกัด หากขอบเขตพลังจิตของผู้โจมตีสูงกว่านาย มันก็แค่ช่วยลดทอนพลังลงได้เท่านั้น”หลินชีเยี่ยตาเปล่งประกายถึงแม้ตอนนี้เขาจะมีผนึกเทวะสองอันติดตัวอยู่แล้ว แต่มันก็ไม่ได้เน้นความสามารถทางด้านจิตวิญญาณ หากเผชิญหน้ากันโดยตรงก็คงไม่มีปัญหา แต่ถ้าใช้การโจมตีทางจิตวิญญาณกับเขา นอกจากจะใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ของเซราฟต้านทานแล้ว
