กรู้ว่า……ขีดจำกัดของเด็กสองคนนี้มันอยู่ตรงไหนกันแน่”…ภายในป่าทึบอันมืดมิดหลินชีเยี่ยดวงตาเป็นประกาย ในมือถือมีดเล่มหนึ่ง กำลังตัดเถาวัลย์ที่ขวางทางอยู่เบื้องหน้าอย่างแม่นยำ ก่อนจะก้มตัวลอดผ่านไปเฉาเยวียนเดินตามหลังมาติดๆ ไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว“ฟ้ามืดขนาดนี้แล้ว นายยังมองเห็นอีกเหรอ?” เฉาเยวียนเอ่ยถาม ไม่สามารถเก็บความสงสัยไว้ได้“อืม” หลินชีเยี่ยตอบกลับอย่างเฉยเมย“……ถ้างั้นนายก็เดินช้าลงหน่อย ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย”“ฉันเดินช้ามากแล้วนะ”“ไม่ใช่แบบนั้น นายเพิ่งบอกว่าถึงขีดจำกัดแล้วเมื่อชั่วโมงครึ่งก่อนไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงยังมีแรงอยู่ล่ะ?”เฉาเยวียนบ่นติดตลกว่า “นายเป็นพวกนกฮูกกลางคืนรึไง?”“ก็ใกล้เคียงแหละ”หลินชีเยี่ยรู้สึกเหนื่อยล้าตั้งแต่ช่วงแรกๆ แล้ว แต่พอทั่วทั้งฟ้ายิ่งมืดลง พละกำลังของเขากลับฟื้นฟูขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์ เพียงแค่หยุดพักอยู่กับที่สักพัก เขาก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่ากว่าตอนที่เพิ่งเข้ามาในภูเขาจินหนานเสียอีก!แม้ว่าเขาจะไม่อยากใช้ความสามารถพิเศษนี้เพื่อโกง แต่… ความสามารถติดตัวแบบนี้มันปิดไม่ได้นี่นา!เขาก็อยากจะฝึกฝนอย่างเต็มที่ ทะลุขีดจำกัดทางร่างกายของตัวเอง แต่ทุกครั้งที่เขารู้สึกว่าตัวเองใกล้จะถึงขีดจำกัด พละกำลังของเขากลับฟื้นตัวขึ้นมาอย่างลึกลับ…ในทางกลับกัน แม้ว่าร่างกายของเฉาเยวียนจะถูกแปรสภาพโดยผนึกต้องห้ามจนแข็งแกร่งมาก แต่ความอดทนก็ยังมีขีดจำกัด หล
