หลินชีเยี่ย “หืม? มันยากตรงไหนครับ?”“แค่กแค่ก เมื่อกี้แค่สาธิตแบบง่ายๆ เห็นได้ชัดว่า ทักษะดาบขั้นพื้นฐานของทหารใหม่คนนี้แข็งแกร่งมาก และยังมีปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็ว……ต่อไป ฉันจะสาธิตให้ทุกคนดูอย่างเป็นทางการ”ครูฝึกหันพยายามกลบเกลื่อนความอับอาย พลางถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนจะเหวี่ยงดาบไม้อย่างแรงอีกครั้ง!เกร้ง!หลินชีเยี่ยรับการโจมตีไว้ได้ครูฝึกหันไม่ยอมแพ้ ยังคงฟาดฟันดาบไม้ในมืออย่างต่อเนื่อง โดยเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ!เกร้งๆๆๆๆ!เสียงดาบไม้กระทบกันดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ดาบไม้ในมือของหลินชีเยี่ยแทบจะกลายเป็นภาพติดตา เขาตั้งรับการโจมตีของครูฝึกหันได้อย่างมั่นคง…ผ่านไปสิบกว่าวินาที ครูฝึกหันก็ลดดาบในมือลงอย่างเงียบๆเขามองหลินชีเยี่ยที่ทำสีหน้าไร้เดียงสา ราวกับเห็นผี“เคยเรียนดาบมาก่อนหรือ?”“นิดหน่อยครับ”“เรียนกับใครกัน?”“หัวหน้าหน่วย 136 เฉินมู่เหยี่ยครับ”“……” ครูฝึกหันค่อยๆ หลับตาลง ใบหน้าไร้วิญญาณ “นาย……ลงไปได้แล้ว”“ครับ”หลินชีเยี่ยกลับไปเข้าแถวด้วยสีหน้าเรียบเฉย รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าสายตาทุกคู่ที่มองมาที่ตนนั้นช่างแปลกประหลาด……ครูฝึกหันหันหลังกลับ พลางพึมพำกับตัวเอง“สู้ๆ นะ หันลี่! นายทำได้! พวกนั้นเป็นแค่ทหารใหม่ เป็นแค่ลูกไก่ในกำมือ……คงไม่มีคนประหลาดเยอะขนาดนั้นหรอก!”“สู้ๆ! อย่ายอมแพ้!”“ครั้งนี้ฉันต้องทำได้แน่!”เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันกลับมาอีกครั้ง เพ่งพินิจใบหน้าของทหารให
