ม่แต่ละนายอย่างถี่ถ้วน……ไม่นานนัก สายตาก็ไปสะดุดกับเด็กหนุ่มธรรมดาๆ คนหนึ่ง เด็กหนุ่มคนนี้ดูนิ่งๆ ร่างกายก็ไม่ได้กำยำอะไร……เอาล่ะ เอาคนนี้แหละ!“นาย ขึ้นมา” ครูฝึกหันเอ่ยแผ่วเบาเฉาเยวียนผงะชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจก้าวขึ้นไปบนแท่นประลอง“นายมีวัตถุต้องห้ามติดตัวมามั้ย?”“ไม่มีครับ”“มีใครเคยสอนวิชาดาบให้นายมาก่อนหรือไม่?”“ไม่มีครับ”“อืม……ถ้าอย่างนั้นก็ดี” ครูฝึกหันถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุดก็เจอกับคนปกติเสียทีเขาโยนดาบไม้ในมือให้อีกฝ่าย “เอาล่ะ เราลองฝึกซ้อมกันหน่อย นายรับมือไว้……ช่างเถอะ คราวนี้นายเป็นฝ่ายบุก ฉันจะเป็นฝ่ายตั้งรับเอง”เกร้ง!เฉาเยวียนไม่ได้ยื่นมือออกมารับ กลับปล่อยให้ดาบไม้ร่วงหล่นลงพื้นเบื้องหน้าครูฝึกหันหรี่ตาลงเล็กน้อย เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้าง “นี่นายหมายความว่าไง? เก็บดาบขึ้นมาเดี๋ยวนี้”เฉาเยวียนส่ายหน้า “ผมจับดาบไม่ได้”“ทำไมล่ะ?”“ผมกลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่อยู่”“นี่เป็นเพียงดาบไม้นะ”“ดาบไม้ก็คือดาบ ตราบใดที่มันมีรูปร่างหน้าตาเหมือนดาบ ผมก็แตะต้องไม่ได้”“……” ครูฝึกขมวดคิ้ว “นี่มันโรคอะไรกันเนี่ย?”“ฉันบอกให้เก็บ ก็เก็บขึ้นมาสิ”“ผมทำไม่ได้จริงๆ……”“หยิบมันขึ้นมา! นี่คือคำสั่ง!”เฉาเยวียนถอนหายใจอย่างจนใจ “ถ้าอย่างนั้น……ก็ได้ครับ”เขาโค้งตัวลงเตรียมหยิบดาบในขณะเดียวกัน หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ สีหน้าพลันแปรเปลี่ยน พลางถอยหลังพรวดเดียวไปไกลหลายสิบเมตรจ้องมองครูฝึกหั
