าราวกับจะกลืนกินโรงอาหารทั้งหลัง!เหล่าทหารใหม่บุกเข้าไปในโรงอาหารเหมือนเสือร้าย แต่เมื่อเห็นภาพตรงหน้ากลับชะงักฝีเท้าภายในโรงอาหารขนาดใหญ่ มีโต๊ะสี่เหลี่ยมวางเรียงราย บนโต๊ะมีชามใบใหญ่สองใบ ใบหนึ่งเต็มไปด้วยหมั่นโถวแป้งขาว ส่วนอีกใบเต็มไปด้วยเนื้อ…เนื้อสด……ที่ยังมีเลือดติดอยู่เหล่าทหารใหม่เดินเข้าไปในโรงอาหารอย่างงุนงง ยืนอยู่ข้างโต๊ะสี่เหลี่ยม พลางมองไปรอบกาย“ข้าวอยู่ที่ไหน? กับข้าวล่ะ?”“ไม่รู้สิ?”“นี่อะไร? เนื้อดิบเหรอ? กินยังไงล่ะ?”“เดี๋ยวคงมีคนเอากระทะไฟฟ้ามาให้ ต้มกินมั้ง……”“ฉันว่าไม่น่าใช่”……หลินชีเยี่ยและไป๋หลี่พั่งพั่งยืนอยู่ที่โต๊ะ ฝ่ายหลังขมวดคิ้วแน่น ยกชามใบโตสองใบ ราวกับกำลังหาข้าวที่ก้นชาม“ชีเยี่ย นายว่าพวกเขาหมายความว่ายังไง?”“ไม่มีอะไรมาก แค่อยากให้เรากิน”“กินยังไง? หมั่นโถวขาวๆ ไม่ให้น้ำมาสักหยด เนื้อสดนี่มองแล้วจะคลื่นไส้……ถ้าให้เหล่ากานมา*[1] สักขวดหนึ่งก็ยังดี!”หลินชีเยี่ยไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงแค่ชี้ไปที่โต๊ะข้างๆบนโต๊ะข้างๆ เจิ้งจงอดีตทหารหน่วยรบพิเศษกำลังกัดกินเนื้อดิบอย่างหน้าตาเฉย มืออีกข้างหยิบหมั่นโถว เช็ดคราบเลือดบนเนื้อดิบ แล้วก็ยัดเข้าปาก“นี่……” ไป๋หลี่พั่งพั่งมองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง พูดไม่ออกอยู่พักใหญ่“ใครอยู่มั่ง! ออกมาหาฉันหน่อยสิ!” เสิ่นชิงจู่โยนหมั่นโถวลงไปในชามแล้วตะโกนลั่นไม่นานนัก ชายชราถือทัพพีคนหนึ่งก็เดินหน้าบึ้งออกมาจากครัว “ใครมันตะโกนโวยวาย
