ชิญหน้ากับเสิ่นชิงจู่ที่กำลังพุ่งเข้ามาเงาร่างสองสายเข้าประชันกันอย่างรวดเร็ว ระลอกคลื่นอากาศระเบิดดังสนั่น ก่อเกิดเป็นวังวนสีม่วงสดงดงามแผ่ขยายออกมา สองร่างปะทะกันอย่างดุเดือด!……นภาปรบมือเบาๆ เศษหินจากซากปรักหักพังรอบตัวลอยขึ้น หมุนวนไปตามปลายนิ้วของเขาก่อนจะพุ่งเข้าหาทหารใหม่ที่กำลังทะยานเข้ามา ในไม่ช้าก็กลืนกินอีกฝ่ายจนหมดสิ้นในขณะที่เขากำลังจะใช้พลังโจมตีระยะไกลต่อไป ก็มีหัวของใครบางคนโผล่ออกมาจากซากปรักหักพังใต้เท้าของเขาสีหน้าของนภาพลันแปรเปลี่ยน โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบถอยหลังไปหลายก้าวเพียงแค่กระดิกนิ้ว เศษหินแหลมคมนับไม่ถ้วนก็ล้อมรอบร่างของบุคคลนั้นทันที“น่าสนใจ ไม่คิดเลยว่าจะมีคนมาซุ่มโจมตีฉันที่นี่?” นภาหรี่ตาลงเล็กน้อยชายคนนั้นค่อยๆ คลานออกมาจากซากปรักหักพัง ปัดฝุ่นตามใบหน้าและลำตัว เผยให้เห็นใบหน้าของเด็กหนุ่มที่ดูอ่อนเยาว์เกินกว่าวัยเขากอดดาบไว้ในอ้อมแขน ส่ายหัวอย่างใจเย็น “ผมไม่ได้ซุ่มโจมตีคุณ ผมแค่นอนพักอยู่ในห้อง แล้วตึกก็ถล่ม……พอผมปีนออกมา ก็เห็นคุณพอดี”นภา “……”เฉาเยวียนกวาดสายตามองไปรอบๆ ใช้นิ้วสะกิดก้อนหินที่แตกกร้าวข้างกายเบาๆ ก่อนจะพยักหน้า “อืม ไม่เลวงั้นกำจัดผมได้เลย”นภาผงะไปชั่วครู่ “นายพูดว่าอะไรนะ?”“กำจัดผมสิ”“นาย……ไม่คิดจะต่อต้านหน่อยเหรอ?”“ไร้สาระ” เฉาเยวียนกอดดาบพลางยักไหล่ “อีกอย่าง ผมเกรงว่าถ้าขัดขืนขึ้นมา คุณจะทนไม่ไหว”สิ้นเสียง เขาก็ครุ่นคิดครู่หนึ่
