้องรบกวนคุณชายเปลี่ยนกำหนดการเดินทางด้วยเดี๋ยวผมจะรีบให้คนไปจัดการให้ใหม่ครับ”หนุ่มน้อยครุ่นคิดสักพัก วางองุ่นในมือลงบนจานแก้ว ก่อนจะโบกมือ“จองตั๋วเครื่องบินพรุ่งนี้เลย พรุ่งนี้ฉันจะไป!”พ่อบ้านชะงัก “คุณชายน้อย จะไปพรุ่งนี้เลยหรือครับ ไม่เร็วไปหน่อยหรือ? เรื่องที่พักไม่ต้องกังวลครับ พวกเราให้หน่วยพิทักษ์ราตรีจัดหาหอพักที่ดีที่สุดให้คุณชายเรียบร้อยแล้ว พวกนั้นต้องไว้หน้าพวกเราอยู่แล้ว”“เมืองกว่างเซินมันน่าเบื่อ ฉันอยากไปรู้จักเพื่อนใหม่มากกว่า!”“……คุณชายครับ พอไปถึงที่นั่นแล้ว พยายามพูดภาษากลางหน่อยนะครับ ไม่งั้นพวกเขาอาจจะฟังไม่รู้เรื่อง”“ภาษากลาง?” เจ้าเด็กอ้วนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “ก็จริงนะ ถ้าสื่อสารกันไม่รู้เรื่อง ก็คงหาเพื่อนแท้ไม่ได้หรอก”สิ้นเสียง เขาก็ตบบ่าสาวสวยที่กำลังนวดเท้าให้เขาอยู่เบาๆ “เอาล่ะ ไปพักเถอะ สิบกว่าปีมานี้ ฉันก็สุขสบายมามากพอแล้ว ได้เวลาเปลี่ยนรูปแบบการใช้ชีวิตแล้วล่ะ……”เขาค่อยๆ ยืนขึ้น ยืดเส้นยืดสาย เนื้อตัวที่อวบอ้วนสั่นไหวเป็นจังหวะ“ชางหนานงั้นเหรอ? รอฉันก่อนเถอะ!”บนภูเขาจิ่วหัวเสียงสวดมนต์ก้องกังวานไปทั่ว กลิ่นกำยานหอมอบอวลนักบวชชราในจีวรเดินผ่านเฉลียงไม้ ลูกประคำในมือหมุนวนเบาๆ ดวงตาสงบนิ่งดั่งผืนน้ำในที่สุด เขาก็หยุดที่หน้าประตูห้องสมาธิเอื้อมมือเคาะประตูเบาๆ สองครั้ง แล้วผลักเข้าไปภายในห้องมีเพียงเตียง โต๊ะ และเบาะรองนั่งหนึ่งอัน บนผนังด
