กปกคลุมด้วยสีเทาจางๆ อันเลือนลางในยามนี้ เขาไม่เคยรู้สึกตื่นตัวได้เท่านี้มาก่อน!เขามองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย ก่อนจะก้มมองฝ่ามือของตัวเองในสายตาของเขา ทั้งร่างกายเหมือนกลายเป็นเครื่องจักรที่ละเอียดอ่อน เขามองเห็นการทำงานของแต่ละส่วนประกอบได้อย่างชัดเจน และเข้าใจหลักการทำงานของมันอย่างถ่องแท้เขารู้ว่าทุกครั้งที่กะพริบตา ทุกครั้งที่หายใจ เขาทำได้อย่างไร เขาดูเหมือนช่างซ่อมนาฬิกาผู้มากประสบการณ์กำลังใช้แว่นขยายส่องดูการทำงานของนาฬิกาในทุกๆ ส่วน……เขาไม่เคยเข้าใจร่างกายของตัวเองได้มากขนาดนี้มาก่อนพริบตานั้น เขาตระหนักถึงบางสิ่งขึ้นมาได้ รีบเปิดซิปกระเป๋าเป้ของตัวเองอย่างรวดเร็ว แล้วหยิบหัวบางอย่างออกมาหัวของอสรพิษหนานต้าภายใต้ดวงตาคู่นั้น สิ่งมีชีวิตในเทพปกรณัมที่อยู่นอกเหนือขอบเขตการวิจัยทางวิทยาศาสตร์สมัยใหม่นี้ ดูเหมือนจะถูกแยกส่วนออกเป็นฟันเฟือง กลไก และสกรูจำนวนนับไม่ถ้วน……ทว่าในตอนนี้ เขายังไม่สามารถมองทะลุมันได้ดังนั้น อันชิงอวี๋จึงหยิบมีดผลไม้คมกริบออกมาจากช่องซิปของกระเป๋าเขาเหมือนศัลยแพทย์ที่ถือมีดผ่าตัด จับจ้องศีรษะตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา แล้ว… แทงมีดเข้าไปในหัวนั้น!ค่อยๆ กรีดเปิดกะโหลกศีรษะอย่างยากลำบาก……เขากำลังชำแหละ เขาต้องการเห็นให้ชัด… ว่าข้างในหัวนั้นมีอะไรอยู่ความเร็วในการผ่าหัวยิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาฉายแววตื่นเต้นมากขึ้น ร่างกายของเขาเริ่มสั่นเทา!ภายในท่อระบายน้ำอัน
