มืดมิดและเหม็นหืน เด็กหนุ่มร่างผอมถือมีด ใบหน้ายิ้มแย้ม ค่อยๆ ผ่าศีรษะอันน่าสยดสยอง……เสียงของเขาก้องสะท้อนในสภาพแวดล้อมที่มืดสนิท“ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง……”“แบบนี้นี่เอง!”“ฉันเข้าใจแล้ว!”“ที่แท้มันทำงานแบบนี้นี่เอง……”“น่าสนใจ……”“น่าสนใจจริงๆ!!”……ที่นี่……ที่ไหนกัน?ภายในห้องขังอันมืดมิด หลี่อี้เฟยค่อยๆ ลืมตาขึ้นเขามองไปรอบๆ อย่างเลื่อนลอย ขณะที่กำลังจะลุกขึ้น ความทรงจำที่ขาดหายพลันพรั่งพรูเข้ามาในหัวดั่งคลื่นทะเลเขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะทรุดตัวลงบนพื้นภาพเหตุการณ์ต่างๆ แล่นผ่านเข้ามา เริ่มจากยามที่อันชิงอวี๋ลั่นไกปืนใส่เขา ความรู้สึกมึนงงแล่นเข้ามาหลังจากหลินชีเยี่ยโจมตี เขาสัมผัสได้ถึงพลังอสรพิษหนานต้าที่ซ่อนอยู่ในร่าง การต่อสู้ที่ดุเดือด และจบลงด้วยการโดนหลินชีเยี่ยตัดหัว…เขามองมือตัวเองอย่างตกตะลึง เสียงของเขาเริ่มสั่นเทา“ฉัน… ฉันคืออสรพิษหนานต้า… เป็นไปได้ยังไง… ฉัน… ฉันเป็นคนฆ่าพวกเขา!”ภาพนักเรียนที่ถูกบริวารอสรพิษหนานต้าปลิดชีพฉายซ้ำในหัวอีกครั้ง เลือดที่เปรอะเปื้อนพื้นดินราวกับถูกตีตราฝังแน่นอยู่ในความทรงจำ ค่อยๆ กลายเป็นฝันร้าย…“ไม่… ไม่…”เขาทรุดตัวลงบนพื้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดในวินาทีต่อมา นัยน์ตาของเขาพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับสัตว์ร้าย เขาลุกขึ้นยืนอย่างเยือกเย็น ราวกับกลายเป็นคนละคน“ไอ้ขยะอ่อนแอ”แขนข้างหนึ่งของอสรพิษหนานต้ามีเกล็ดงูปกคลุม มันคว้าลูกกร
