างไรเล่า?”“ตามที่นายเล่า นายเพิ่งรู้ตัวว่าลืมสมุดการบ้านหลังเลิกเรียนเมื่อวานตอนเย็น นายเลยกลับมาที่โรงเรียน แล้วก็ได้เห็นภาพหลิวเสี่ยวเยี่ยนกินคน จากนั้นนายก็รีบหนีออกจากโรงเรียน แล้วมาพบหน่วยพิทักษ์ราตรี……”“แล้ว… นายไปเอาใบลาป่วยมาตอนไหนล่ะ?”หลินชีเยี่ยหัวเราะเยาะ “อย่าบอกนะว่า หลังจากที่เห็นเหตุการณ์คนกินคน นายก็เดาได้ว่าวันนี้จะต้องปฏิบัติภารกิจร่วมกับพวกเรา เลยแอบไปห้องธุรการเพื่อขอใบลาป่วย ทั้งที่ตอนนั้นฝ่ายธุรการเลิกงานไปแล้ว”“เพราะงั้น มันก็เหลือความเป็นไปได้แค่สองอย่าง”“อย่างแรกคือนายได้ใบลาป่วยมาตั้งแต่แรกแล้ว และตั้งใจจะโดดเรียนไปเที่ยวในวันนี้ แต่กลับบังเอิญไปเจอเหตุการณ์กินคนเมื่อวานเข้า”“อย่างที่สอง… ก็คือนายรู้ตั้งแต่แรกว่าพวกเราจะมา จนถึงขั้นเตรียมพร้อมสำหรับการเข้ามาที่นี่กับพวกเราแล้ว”หลินชีเยี่ยเว้นวรรค แล้วเอ่ยต่อ“จุดที่น่าสงสัยอีกอย่างก็คือ หนังมนุษย์ที่ระเบียงหอพักหญิง”“ตามหลักเหตุผลแล้ว อสรพิษหนานต้าเป็นสิ่งมีชีวิตที่ระมัดระวังตัวสูง ในเมื่อมันซ่อนตัวอยู่ในสังคมมนุษย์มานานขนาดนี้ มันไม่มีทางเอาหนังคนมาแขวนไว้บนระเบียงอย่างโจ่งแจ้งแบบนั้นเด็ดขาด เพราะมันเสี่ยงที่จะถูกเปิดโปงสูงมาก!”“แต่สุดท้ายมันก็ยังทำ… ตอนแรกฉันก็ไม่เข้าใจว่าการกระทำแบบนี้มันหมายความว่าอย่างไร แต่หลังจากนั้นฉันก็คิดได้ว่า มันจงใจบอกใบ้เราว่า ‘มัน’ อยู่ในหอแห่งนี้”“มันต้องการให้พวกเราหาเจอ!”ห
