องแก หากแกไม่เพาะพันธุ์บริวารจำนวนมากในโรงเรียน พวกเราอาจจะหาแกไม่เจอไปอีกสิบปี”“แกสามารถใช้การปลอมตัวและสติปัญญาของตัวเอง เพื่อแทรกซึมเข้าไปในสังคมมนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ฝังเมล็ดพันธุ์อสรพิษลงบนร่างกายของคนรวยเพียงไม่กี่คน ความมั่งคั่งและอำนาจก็จะตกอยู่ในมือของแก”“แกมีเงื่อนไขที่ดีเลิศ สามารถใช้ชีวิตอย่างอิสระในสังคมมนุษย์ได้……แต่ทำไมตั้งแต่หนึ่งเดือนก่อน แกถึงเลือกที่จะเพาะพันธุ์บริวารจำนวนมาก?”หลินชีเยี่ยขมวดคิ้ว เอ่ยข้อสงสัยในใจออกมา“การแพร่พันธุ์เป็นสัญชาตญาณของเผ่าพันธุ์ข้า” หานรั่วรั่วกล่าวอย่างเย็นชา “หากหมาป่าตัวหนึ่งปะปนเข้าไปในโลกของแกะ เจ้าคิดว่ามันจะยอมสงบลงงั้นหรือ?”“สิ่งลี้ลับอื่นๆ อาจจะไม่ยอม แต่แก……แกไม่เหมือนกัน” หลินชีเยี่ยพูดอย่างมั่นใจ “แกมีสติปัญญาที่สูงส่งและรอบคอบมาก สิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาสูง ล้วนมีความสามารถในการยับยั้งสัญชาตญาณของตัวเอง”“ตรรกะที่น่าขัน” หานรั่วรั่วเยาะเย้ย “หากเจ้าชอบการอนุมานมากนัก เช่นนั้นข้าจะให้คำถามเจ้าข้อหนึ่ง”“ว่ามาสิ”“ในโรงเรียนที่ถูกปิดตายแห่งนี้ มีหน่วยพิทักษ์ราตรีอยู่สามคน เด็กสาวที่ถือหอก เด็กสาวที่รักษาได้ และเจ้าที่มองทะลุการปลอมตัวของข้าได้”“เด็กสาวที่ถือหอกอยู่ขั้นฉือ ข้าไม่สามารถฝังเมล็ดพันธุ์อสรพิษในตัวนางได้ เด็กสาวอีกคนอยู่เคียงข้างนางตลอดเวลา ข้าก็ไม่มีโอกาสลงมือได้ แต่ถ้า……ข้าฆ่าเจ้าที่เป็นแค่ขั้นจั่น แล้วฝังเมล็ด
