าด ใครจะรับประกันได้ว่าพวกนายไม่ใช่?”“ทำไมต้องเป็นพวกเรา?” หลิวหย่วนยิ้มเยาะ พลางชี้ไปที่ทุกคนที่อยู่ตรงนั้น “พวกนายไม่ได้น่าสงสัยเหมือนกันหรอกหรือ? หลี่อี้เฟยรู้ได้ยังไงว่าในพวกเรามีสัตว์ประหลาด? เขามีตาทิพย์หรือไร?”“นาย!!”ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังโต้เถียงกันอยู่นั้น เสียงดังสนั่นก็ดังมาจากทางเดินด้านขวา!หัวใจของทุกคนแทบหยุดเต้น หันไปมองอย่างพร้อมเพรียงด้วยความหวาดกลัวหรือว่าสัตว์ประหลาดบุกฝ่าแนวป้องกันเข้ามาแล้ว?!“หลินชีเยี่ย! หลินชีเยี่ยกำลังไล่ฆ่าสัตว์ประหลาด หลี่อี้เฟยกับคนอื่นๆ ก็ตามมาด้วย!!”เสียงร้องตกใจดังมาจากปากทางเดิน ทุกคนมองหน้ากันไปมา ราวกับไม่อยากเชื่อหูตัวเองหลินชีเยี่ย?กำลังฆ่าสัตว์ประหลาด?โครม!!เสียงดังสนั่นดังขึ้นอีกครั้ง โต๊ะเก้าอี้ในทางเดินพังทลายลงมาเหมือนภูเขา เสียงกระทบกันดังระงมทำให้นักเรียนโดยรอบต่างพากันร่นถอย ฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจายบดบังสายตาของทุกคนฝุ่นละอองฟุ้งไปทั่วเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนเปื้อนเลือด มือขวากำดาบปรากฏตัวขึ้นอย่างเชื่องช้าดวงตาทั้งสองลุกโชนราวกับเตาหลอมทันทีที่สบตาคู่นั้น ทุกคนรู้สึกราวกับถูกสัตว์ร้ายโบราณจ้องมอง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจประกายสีทองในดวงตาของหลินชีเยี่ยค่อยๆ จางหาย ความกดดันมหาศาลที่กดทับหัวใจของทุกคนพลันเลือนหายไปในพริบตาเบื้องหลังเขามีเด็กผู้ชายหลายคนวิ่งตามมา หลี่อี้เฟยและอันชิงอวี๋ก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย“หลี่อี้เฟย? พวกนายขึ้นมาจ
