ก็บอกได้เลย ฉันจะซื้อให้!”“ได้เลย” หานรั่วรั่วพยักหน้า ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็โน้มตัวเข้าไปใกล้หูของหลิวหย่วน เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทั้งนุ่มนวลและอ่อนหวานว่า “หลิวหย่วน……เอ่อ……เลิกเรียนแล้วนายไปรอฉันที่ลานจอดรถได้ไหม?”“หา?!” หลิวหย่วนเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างออก หัวใจของเขาพลันเต้นแรง!“ฉัน……ฉันมีเรื่องอยากจะบอกนาย……”หานรั่วรั่วหน้าแดงก่ำ มองเขาอย่างเชิญชวน ทุกอย่างอยู่ในคำพูดหลิวหย่วนพยักหน้าอย่างตื่นเต้น!“ได้สิ! หลังเลิกเรียนเย็นนี้ ฉันจะรอเธอ!”ในตอนนั้นเอง หานรั่วรั่วก็ผงะ ราวกับเพิ่งรู้สึกตัว เธอลุกขึ้นยืนในทันที“รั่วรั่ว เกิดอะไรขึ้น? เธอจะไปไหน?” หลิวหย่วนถามอย่างสงสัย“นึกขึ้นได้ว่าลืมของ ต้องกลับไปเอาที่หอพักน่ะ” ใบหน้าของหานรั่วรั่วไม่มีร่องรอยของความอ่อนโยนอีกต่อไปเธอพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะเดินออกไปทว่าในยามนั้น เด็กหนุ่มคนหนึ่งก็เดินมาที่โต๊ะของเธอและขวางทางไว้“หลินชีเยี่ย?” หลิวหย่วนขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใครมาความรำคาญฉายชัดในแววตาของหานรั่วรั่ว ทว่าไม่นานนัก เธอก็กลับมาเผยรอยยิ้มที่ดูบริสุทธิ์และไร้เดียงสา“เพื่อนร่วมชั้นหลินชีเยี่ย มีอะไรรึเปล่า?”หลินชีเยี่ยเมินเฉยต่อสายตาของหลิวหย่วน หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา “อันที่จริง ฉันชอบเธอมานานแล้ว”หานรั่วรั่วตะลึงจังงังหลิวหย่วนแทบจะกระอักเลือดออกมา พลางลุกขึ้นยืนอย่างแน่วแน่ จ้องมองหลิน
