ฉินมู่เหยี่ยหยิบซองจดหมายหนาเตอะออกมาวางไว้ตรงหน้าป้าป้าเปิดมุมซองขึ้นมา ทั่วร่างพลันสั่นเทา มองคนทั้งสองด้วยความประหลาดใจ“นี่… นี่มากเกินไปแล้วนะ?!”“ตอนนี้รัฐบาลให้สวัสดิการทหารดีมากครับ อีกทั้งกองกำลังที่หลินชีเยี่ยอยู่ก็ค่อนข้างพิเศษ เบี้ยเลี้ยงก็เลยจะมากกว่าที่อื่นเล็กน้อย” เวินฉีโม่อธิบาย“พิเศษ? จะไม่เป็นอันตรายหรอกหรือ?” สีหน้าของป้าพลันแปรเปลี่ยน“ไม่มีแน่นอนครับ ที่นั่นพิเศษหมายถึง……เขาอยู่ไกลพอสมควร” เวินฉีโม่พูดพลางคิดเรื่องโกหก ยังไงก็ต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะถึงอุรุมชี“อย่างนั้นเองเหรอ…” ป้าถือซองในมือ ทว่ากลับนั่งไม่ติดเก้าอี้นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอได้เห็นเงินจำนวนมากขนาดนี้“สหาย ช่วยส่งเงินพวกนี้ให้เขาได้ไหม?” ป้าเอ่ยถามอย่างกังวล “เขาไปตัวคนเดียวไกลขนาดนั้น ถ้าไม่มีเงินติดตัวจะทำยังไง? ยิ่งมีเงินมากมายขนาดนี้เก็บไว้ที่บ้าน… ฉันก็ยิ่งไม่สบายใจ!”“ในกองทัพไม่จำเป็นต้องใช้เงินมากขนาดนั้นครับ อีกอย่าง พวกเรามีกฎอยู่ว่าเงินส่วนนี้มอบให้กับครอบครัวกรุณารับเอาไว้เถอะครับ” เวินฉีโม่หรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงค่อยๆ เข้มขึ้น “ส่วนเรื่องความปลอดภัย……คุณวางใจได้ครับ ตราบใดที่พวกเรายังอยู่ จะไม่มีใครกล้ามายุ่งกับพวกคุณอย่างแน่นอน”“แล้วเขาไปแบบนี้ จะได้กลับมาเมื่อไหร่?”“สิบปีครับ” เฉินหมู่เยี่ยเอ่ยขึ้นทันใด แววตาเต็มไปด้วยความจริงจัง “สิบปีต่อจากนี้ เขาต้องกลับมาอย่างแน่นอนครับ”“สิ
