อ่านอย่างตั้งใจสักพัก ป้าก็วางจดหมายลงด้วยมือสั่นเทา นั่งนิ่งราวกับคนไร้วิญญาณ“คุณแม่ พี่ชายบอกว่าเขาไปเข้ากองทัพแล้ว” หยางจิ้นหยิบจดหมายขึ้นมา พลางหันไปมองแม่ของตน“เข้ากองทัพ… เข้ากองทัพ? ทำไม… ทำไมถึงไปเข้ากองทัพล่ะ?” ป้าพึมพำ “ไม่เคยได้ยินเขากล่าวถึงเรื่องนี้เลย……”“ไม่ใช่แบบนั้นครับ พี่ชายเคยพูดแล้ว” หยางจิ้นพยักหน้าอย่างจริงจัง“เขาเคยพูดเหรอ?”“ก่อนหน้านี้ พี่มักจะแอบบอกผมว่า ความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพี่คือการเข้ากองทัพ แต่เพราะตาไม่ค่อยดี จำต้องล้มเลิกความฝันนี้ไปก่อน” หยางจิ้นหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วชี้ไปที่ตัวอักษรบางตัวในจดหมาย “คุณแม่ดูสิ พี่ชายเขียนไว้ในจดหมายด้วยว่า หลังจากที่ดวงตาดีขึ้นแล้ว พี่ก็แอบไปสมัครเข้ากองทัพ แต่เพราะกลัวคุณแม่จะห้ามเลยไม่ได้บอกเมื่อคืนพี่ก็แอบขึ้นรถไฟไปฉีฉีฮาร์*[1] เอง……”“ไม่น่าจะใช่นะ”“ตรงไหนที่ไม่ใช่ครับ?”“ลูกเพิ่งได้รับจดหมายเมื่อเช้านี้ไม่ใช่เหรอ? ตามที่เขียนไว้ในจดหมาย ตอนนี้เขาน่าจะอยู่บนรถไฟแล้วสิ!” ป้าพลันตระหนักขึ้นได้!“เอ่อ……” หยางจิ้นเกาหัวแกรก “จริงๆ แล้ว ผมเพิ่งเห็นจดหมายเมื่อเช้านี้เอง มันอาจจะอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่ผมไม่ทันสังเกตเอง”“แต่……มันกะทันหันเกินไปแล้ว!” ป้าไม่สามารถยอมรับความจริงนี้ได้ “อีกอย่าง ตาของเสี่ยวชีเพิ่งจะหายดี หากตอนไปเป็นทหารแล้วกลับมาเป็นอีกจะทำยังไง?”“ไม่……ไม่ได้! ฉันไม่วางใจ!”“ฉันจะไปหาหน่วยงานรัฐบา
