บทที่ 104 หมื่นกระบี่คืนสำนัก กระบวนท่าที่สาม
“อ้อ จริงด้วย แล้ววิชา ‘กายแท้ปฐพีอำมหิต’ ของเจ้าเล่า ฝึกปรือไปถึงขั้นไหนแล้ว?” ผู้เฒ่าหลินเอ่ยถามขึ้น
การที่ท่านผลักดันให้เมิ่งฝานไปยังดินแดนภูตปีศาจในครานี้ จุดประสงค์หลักก็เพื่อให้เขาได้ขัดเกลาวิชากายาปฐพีอำมหิตเป็นสำคัญ เพราะอสูรในดินแดนนั้นมีความพิเศษเหนือใคร ยามที่พวกมันดับสูญจะหลงเหลือ ‘ไอวิญญาณธาตุ’ กระจายออกมา ซึ่งเป็นโอสถทิพย์ชั้นยอดสำหรับการชุบตัวของผู้ที่ฝึกสายกายภาพโดยเฉพาะ
เมิ่งฝานยกยิ้มอย่างมีเลศนัยพลางย้อนถาม “ท่านอาจารย์ลองทายดูสิขอรับ?”
ผู้เฒ่าหลินจ้องมองรอยยิ้มนั้น พลันในใจก็บังเกิดความฮึกเหิมอย่างประหลาด ท่านรวบรวมความกล้าทายออกไปโดยไม่ทันตั้งตัวว่า “หรือว่า… เจ้าบรรลุถึงขั้นที่หกแล้ว?”
ด้วยความที่เจ้าหนุ่มคนนี้มักจะทำให้ท่านต้องตกตะลึงอยู่เนือง ๆ ครานี้เพื่อเป็นการรักษาหน้าและแสดงให้เห็นว่าตนเองนั้นสุขุมเยือกเย็นพอ ท่านจึงเลือกทายตัวเลขที่สูงลิบไว้ก่อน
เมิ่งฝานได้ยินดังนั้นถึงกับยืนอ้าปากค้างนิ่งค้างไปทันที
