ตามปกติแล้ว สีหน้าเหวอเหวอเช่นนี้มักจะปรากฏบนใบหน้าของผู้อื่นยามเห็นความเทพของเขา แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เมิ่งฝานกลับเป็นฝ่ายแสดงสีหน้านี้ออกมาเสียเอง นับเป็นภาพที่หาชมได้ยากยิ่งนัก
“ท่านอาจารย์… ท่านช่างยกย่องศิษย์สูงส่งเกินไปแล้ว!” เมิ่งฝานหัวเราะขื่น ๆ ในลำคอ
กายแท้ปฐพีอำมหิตขั้นที่หกน่ะหรือ ท่านช่างกล้าจินตนาการเสียจริง!
“แล้วสรุปว่าเจ้าอยู่ขั้นไหน?” ผู้เฒ่าหลินซักต่อ
“ขั้นที่สี่ขอรับ!” เมิ่งฝานตอบด้วยน้ำเสียงที่เจือความท้อแท้
ต้องยอมรับว่าการที่อาจารย์ตั้งความหวังไว้สูงเสียดฟ้าขนาดนั้น ทำให้ในยามที่เขาเผยระดับที่แท้จริงออกมา ความรู้สึกภาคภูมิใจที่ควรจะมีกลับมลายหายไปสิ้น ไม่หลงเหลือความรู้สึกของ ‘ผู้ชนะ’ เลยแม้แต่นิด
“หือ… แค่ขั้นที่สี่เองรึ?” ผู้เฒ่าหลินเปลี่ยนสีหน้าเป็นดูแคลนขึ้นมาทันควัน
เมิ่งฝานเห็นสีหน้านั้นแล้วถึงกับใจกระตุก! คำว่า ‘แค่’ ของอาจารย์นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน?
