ตามตรง ตอนนั้นฉันเคยคิดที่จะอยู่ที่นั่น ไม่ไปไหนแล้ว แต่สุดท้ายก็ตัดใจจากมาเป็นทหาร”จ้าวคงเฉิงถอนหายใจยาว “หลังจากนั้น ยศทหารของฉันก็สูงขึ้นเรื่อยๆ จนได้เข้าหน่วยรบพิเศษ และเนื่องจากฉันถนัดการต่อสู้ระยะประชิด จึงถูกโยกย้ายมาประจำการในหน่วยพิทักษ์ราตรี”“ต่อมา ฉันใช้โอกาสช่วงวันหยุดกลับบ้าน เพื่อไปเยี่ยมแม่ แต่กลับพบว่า…”จ้าวคงเฉิงหยุดพูดกะทันหันหลินชีเยี่ยเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “แม่ของคุณ……เสียชีวิตแล้วหรือ?”“ไม่ใช่ เธอแต่งงานใหม่แล้ว”หลินชีเยี่ย “……”“ตอนแม่ผมยังสาว เธอทำงานหนักเกินไปจนสุขภาพทรุดโทรม แต่เดิมเธออยากให้ฉันกลับไปเป็นข้าราชการในหมู่บ้าน เพื่อที่จะได้ดูแลแม่ได้ แต่ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ จึงเลือกที่จะไปเป็นทหาร”“หลังจากนั้น เธอทนไม่ไหวที่ต้องอยู่คนเดียว จึงแต่งงานใหม่ อย่างน้อยก็ยังมีคนดูแลในยามแก่ชรา”“น่าเสียดายที่ตอนนั้นฉันเข้าประจำการในหน่วยพิทักษ์ราตรีแล้ว ไม่สามารถอยู่เคียงข้างเธอเพื่อดูแลยามชราได้นาน บอกตามตรง ตอนที่ได้ยินข่าวการแต่งงานของแม่ ฉันรู้สึกโล่งใจจริงๆ”หลินชีเยี่ยครุ่นคิด “แล้วคุณเล่าเรื่องนี้ให้ผมฟังทำไมครับ?”จ้าวคงเฉิงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน จ้องตาหลินชีเยี่ย “พวกเราต่างก็เคยมีสิ่งที่รักและหวงแหน แต่เมื่อตัวเองเติบโตขึ้นเราก็มักจะมองข้ามสิ่งเหล่านั้นไปโดยไม่รู้ตัวเพราะความเคยชิน แล้วหันไปให้ความสนใจกับสิ่งอื่น…”“ตอนนั้นฉันก็เป็นแบบนั้น แต่นายไม่เหมือน
