ารของหน่วยพิทักษ์ราตรีนั้นดีมาก ถึงแม้ฉันจะตายในสนามรบ ภรรยาและลูกของฉันก็ไม่ต้องลำบากเรื่องอาหารการกินไปตลอดชีวิต แถมยังเข้าเรียนมหาวิทยาลัยที่ดีๆ ได้ด้วย ย่อมมีอนาคตที่สดใส” จ้าวคงเฉิงเเห็นว่าไม่สามารถโน้มน้าวหลินชีเยี่ยเชื่อได้ จึงได้แต่เก็บกระดาษคราฟต์อีกครั้ง“แล้วคุณไม่มีความฝันอะไรบ้างเหรอ?”“ความฝันของฉันน่ะเหรอ?” จ้าวคงเฉิงนั่งลงบนเก้าอี้ เลิกคิ้วขึ้น “ฉันมีความฝัน ตั้งแต่ตอนเด็กๆ แล้ว”“คืออะไร?”“ได้เป็นนายพลในกองทัพ! แล้วก็มีเหรียญตราเกียรติยศเต็มอกเสื้อ ใส่ชุดทหาร แล้วกลับหมู่บ้านอย่างภาคภูมิใจให้พวกที่ดูถูกแม่ฉันรู้ว่า ลูกชายของแม่… เป็นนายพล!” แววตาของจ้าวคงเฉิงเปล่งประกายหลินชีเยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ทำไม เมื่อมองไปที่จ้าวคงเฉิงตรงหน้า เขาก็อดนึกถึงหลี่อี้เฟยไม่ได้……ดูเหมือนพวกเขาจะเป็นคนประเภทเดียวกัน“แล้วตอนนี้คุณได้เป็นหรือยังครับ?”“ไม่ ยังห่างไกลอีกมาก” จ้าวคงเฉิงยิ้มแห้งๆ “ในฐานะหน่วยพิทักษ์ราตรี ฉันไม่สามารถติดเหรียญตราเกียรติยศออกไปเดินเล่นข้างนอกได้หรอกนะ ความฝันนี้… สุดท้ายก็เป็นได้แค่ความฝัน”หลินชีเยี่ยนิ่งเงียบ“เอาล่ะ งั้นฉันก็ไปก่อนนะ” จ้าวคงเฉิงลุกขึ้นยืน เดินมาหาหลินชีเยี่ยแล้วยื่นมือขวาออกมา“ขอให้นายมีอนาคตที่สดใส หลินชีเยี่ย”หลินชีเยี่ยมองหน้าจ้าวคงเฉิงอย่างเงียบงัน ดูเหมือนจะไม่มีเล่ห์เหลี่ยมเหมือนก่อนแล้ว……เขายื่นมือออกไป จับมือกันแน่น “ขอให้วันหนึ
