“ศิษย์พี่ท่านเข้าใจผิดแล้ว เมื่อครู่ข้าเพียงถูกอารมณ์ชั่ววูบเข้าครอบงำ เพราะถูกเจ้าหมีขาวตัวนี้ยั่วโมโหจนขาดสติ ข้าจะกล้ามีความคิดชั่วช้าหมายสังหารพวกท่านได้อย่างไร?”
“จะมีเจตนาสังหารหรือไม่ ใจเจ้าย่อมรู้ดีที่สุด!” หยางซวีแค่นเสียงเย็น
“หากศิษย์พี่ยังมีเพลิงโทสะค้างคาใจ จะฟันข้าสักกี่กระบี่เพื่อระบายความอัดอั้นก็ได้ ข้าขอยืนยันว่าจะไม่ลงมือตอบโต้แม้แต่ครึ่งกระบวนท่า” หลิวเฟยซิงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและแววตาที่ดูจริงใจอย่างยิ่ง
หยางซวีโกรธจนกัดฟันกรอด “เจ้ารู้ทั้งรู้ว่าตอนนี้ข้าสิ้นเรี่ยวแรงถึงขีดสุด ลำพังแค่จะยกกระบี่ยังทำได้ยากเย็น แล้วจะเอาแรงที่ไหนไปฟันเจ้า!”
หลิวเฟยซิงก้มหน้าลงอย่างนอบน้อม ซ่อนแววตาเจ้าเล่ห์ไว้ภายใต้ท่าทีสำนึกผิด
“ข้าน้อยรู้ซึ้งถึงความผิดแล้วจริง ๆ หวังเพียงศิษย์พี่จะเมตตาให้โอกาสข้าได้ไถ่โทษ”
คนอยู่ใต้ชายคา มิอาจไม่ก้มหัว
ยิ่งเป็นคนหน้าหนาและปลิ้นปล้อนเพียงใด ก็ยิ่งเชี่ยวชาญในการโอนอ่อนเพื่อหาทางถอยให้ตนเองมากเท่านั้น
