บทที่ 102 ปลิดชีพเจ้า แล้วค่อยเอ่ยคำขอโทษ
เมิ่งฝานวาดกระบี่หงชี่ขึ้นอีกครา…
เพลงกระบี่ผ่าขุนเขา… สภาวะคุกคาม!
สีหน้าของหลิวเฟยซิงพลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายทำลายล้างที่แฝงอยู่ในเพลงกระบี่ของเมิ่งฝาน เขาแผดเสียงร้องด้วยความหวัดกลัวสุดขีด
“ท่านลั่นวาจาไว้แล้วว่าหากข้ารับกระบี่ได้หนึ่งกระบวนท่าจะยอมปล่อยไป เหตุใดจอมยุทธ์เช่นท่านจึงกลับคำ!”
“กลับคำอย่างนั้นหรือ?”
เมิ่งฝานแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา เสียงนั้นบาดลึกถึงกระดูก
“ต้องขออภัยที่ข้าผิดสัญญาเรื่องที่ผิดต่อเจ้า ข้าขอโทษเจ้าได้”
ทว่า คำขอโทษก็ส่วนคำขอโทษ แต่มันหาได้ขัดขวางการที่ข้าจะปลิดชีพเจ้าไม่!
กระบี่หงชี่ในมือเมิ่งฝานฟาดฟันลงมาอย่างสุดกำลัง สภาวะคุกคามของเพลงกระบี่ผ่าขุนเขามิใช่เพียงเจตจำนงกระบี่ธรรมดา แต่เป็นอำนาจที่กดทับจนหลิวเฟยซิงไม่อาจขยับเขยื้อนหรือต่อต้านได้เลยแม้แต่น้อย!
ชั่วพริบตาที่คมกระบี่สะบัดผ่าน สิ่งที่ร่วงหล่นลงสู่พื้นพร้อมกับแรงอัดของเพลงกระบี่ คือศีรษะของหลิวเฟยซิง