บทที่ 101 ปรากฏการณ์กระบี่ไท่ซั่งไร้รัก
โจวหมินไม่ได้แยแสต่อท่าทีของหลิวเฟยซิงแม้แต่น้อย ยามนี้สายตาของนางจดจ่ออยู่เพียงหลี่เสวี่ยโหรวที่กำลังบรรจงพันแผลให้ตนอย่างแผ่วเบา
หยางซวีจ้องเขม็งไปยังหลิวเฟยซิงด้วยแววตาเย็นเยียบ น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นหนาวเหน็บเสียดกระดูก
“เพิ่งจะนึกอยากขอโทษเอาป่านนี้หรือ? เมื่อครู่กระบี่ของเจ้าทุกกระบวนท่าล้วนเล็งจุดตาย หมายปลิดชีพไม่รั้งรอ หากศิษย์พี่ร่วมสำนักซู่ซันของข้าไม่มาทันเวลา เจ้าคงลงมือสังหารพวกข้าทิ้งไปแล้วใช่หรือไม่!”
แม้ในทางนิตินัย เมิ่งฝานจะเป็นเพียงศิษย์นอกประตู ทว่าเรื่องที่น่าเหลือเชื่อคือ ศิษย์ซู่ซันที่ย่างกรายเข้าสู่ดินแดนอสูรในครั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็นศิษย์สายในหรือศิษย์แกนกลาง ต่างพร้อมใจกันเรียกขานเขาว่า ‘ศิษย์พี่’ ด้วยความเต็มใจ
“ผู้แข็งแกร่งย่อมได้รับการคารวะ” คำกล่าวนี้ไม่เคยล้าสมัย ไม่ว่าจะเป็นที่ใดก็ตาม!
เมื่อถูกหยางซวีเค้นถาม หลิวเฟยซิงพลันเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มประจบประแจงอย่างรวดเร็ว
