ในดินแดนภูตปีศาจแห่งนี้ เมิ่งฝานคุ้นชินกับการสังหารอสูรร้ายและบั่นคอพวกมันจนติดเป็นนิสัย บัดนี้เมื่อลงมือสังหารคน เพลงกระบี่ของเขาจึงปลิดศีรษะศัตรูตามสัญชาตญาณอย่างแม่นยำ
ต้องยอมรับว่า มันช่างตราตรึงและสะใจยิ่งนัก!
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เมิ่งฝานลงมือสังหารคน ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาสังหารเนี่ยปิง ฝ่ายนั้นถูกบดขยี้จนร่างแหลกเหลวไม่เหลือชิ้นดี แต่ในยามที่มองดูศีรษะของหลิวเฟยซิงกลิ้งหล่นไป เมิ่งฝานกลับไม่รู้สึกพะอืดพะอมหรืออึดอัดใจแม้แต่นิด
บางที จิตวิญญาณที่เลือดเย็นและโหดเหี้ยมอาจสถิตอยู่ในสายเลือดของเขามาแต่ต้นแล้ว!
ในขณะที่ผู้ลงมืออย่างเมิ่งฝานยังคงสงบนิ่ง ทว่าหลิวเยียนผิง หยางซู่ โจวหมิน และหลี่เสวี่ยโหรวที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้าง ๆ กลับหน้าซีดเผือกประหนึ่งกระดาษ ลำคอของแต่ละคนตีบตันด้วยความคลื่นไส้
เพียงไม่กี่อึดใจ หลิวเยียนผิงก็ต้องเบือนหน้าหนีพลางอาเจียนออกมาอย่างไม่อาจกลั้น ส่วนหลี่เสวี่ยโหรวและโจวหมินเองก็มีสภาพไม่ต่างกันนัก ทั้งคู่รู้สึกปั่นป่วนในช่องท้องจนแทบทรงตัวไม่อยู่
