หยางซู่ในฐานะบุรุษพยายามข่มขวัญให้สงบนิ่ง ทว่าปลายนิ้วที่สั่นเทากลับทรยศความรู้สึกภายใน เขาพยายามสูดลมหายใจลึกหลายครั้งเพื่อระงับจิตใจ ก่อนจะเอ่ยถามเมิ่งฝานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ศิษย์พี่ท่านนี้ มิใช่ท่านเพิ่งกล่าวไปหรือว่าหากเขารับกระบี่ได้หนึ่งท่า ท่านจะปล่อยเขาไป?”
หยางซู่สับสนจนถึงขีดสุด แม้ตัวเขาและโจวหมินจะชิงชังศิษย์สำนักกระบี่อู๋จี๋เข้ากระดูกดำ แต่นั่นก็เป็นเรื่องปกติของสำนักที่เป็นอริกัน ทว่าศิษย์พี่ร่วมสำนักผู้นี้ไม่มีความแค้นอันใดกับฝ่ายตรงข้าม เหตุใดจึงลงมือเหี้ยมเกรียมถึงเพียงนี้?
ที่สำคัญ… ยังเป็นการลงมือที่ขัดต่อสัจจะวาจาของตนเองอย่างสิ้นเชิง!
หยางซู่สัมผัสได้เลือนลางว่า ในคราแรกศิษย์พี่ผู้นี้ตั้งใจจะละเว้นโทษตายให้แก่ศิษย์สำนักกระบี่อู๋จี๋ผู้นั้นจริง ๆ จึงได้ลั่นวาจาว่าหากรับกระบี่ได้หนึ่งกระบวนท่าจะยอมปล่อยตัวไป
ทว่าท้ายที่สุด ไม่รู้ด้วยเหตุผลกลใด ศิษย์พี่ผู้นี้กลับเปลี่ยนใจกะทันหัน
เมิ่งฝานชำเลืองมองหยางซู่ พลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความดุดันว่า
“ผู้ใดบังอาจล่วงเกินสำนักกระบี่ซู่ซันของข้า ต่อให้ต้องไล่ล่าสุดหล้าฟ้าเขียว ก็ต้องสังหารมันให้สิ้น!”
