นั่นเป็นเพียงวาทะที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปิดบังความนัย เขาไม่มีวันเผยเหตุผลที่แท้จริงในใจให้หยางซู่รับรู้ อีกทั้งการกล่าวเช่นนี้ ยังเป็นการสร้างบุญคุณให้หยางซู่และโจวหมินต้องติดค้างตน ทำให้ทั้งคู่เข้าใจไปว่าเขาลงมือเหี้ยมเกรียมเช่นนี้ก็เพื่อทวงความยุติธรรมให้พวกตนนั่นเอง
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เมื่อหยางซู่และโจวหมินเริ่มฟื้นฟูกำลังได้บ้าง เมิ่งฝานและพวกอีกสองคนจึงกล่าวอำลาและแยกทางไป การยื่นมือเข้าช่วยเหลือนั้นเป็นเรื่องหนึ่ง แต่สำหรับเมิ่งฝานแล้ว เขาหาได้ปรารถนาจะแบกรับภาระที่ถ่วงแข้งถ่วงขาเช่นนี้ไปตลอดทาง
ระหว่างการเดินทาง หลิวเยียนผิงที่เก็บงำความสงสัยไว้ไม่ไหวจึงเอ่ยถามขึ้น “เมิ่งฝาน เหตุใดเจ้าต้องสังหารหลิวเฟยซิงด้วย? ข้าสัมผัสได้ว่าตอนแรกเจ้าตั้งใจจะปล่อยเขาไป ไม่เช่นนั้นคงไม่เสนอเงื่อนไขรับกระบี่เพียงท่าเดียวหรอก แล้วอย่ามาอ้างเรื่องศรัทธาต่อสำนักเลย ข้าไม่เชื่อหรอกว่าคนอย่างเจ้าจะมีความจงรักภักดีต่อซู่ซันมากมายถึงเพียงนั้น!”
